20-04-07

Behandeling van sportblessures

De eerste behandeling bij bijna alle sportblessures bestaat uit rust, ijs, druk en het omhoog leggen van het geblesseerde lichaamsdeel. Het geblesseerde lichaamsdeel krijgt onmiddellijk rust om interne bloedingen, zwellingen en verergering van de blessure te voorkomen. Door ijs vernauwen de bloedvaten zich, waardoor de ontsteking beperkt blijft en de pijn afneemt. Omwikkeling met tape of een elastisch verband (drukverband) en het hoger leggen dan het hart van het geblesseerde deel dragen bij aan het beperken van de zwelling. Een in de handel verkrijgbare ice pack of een zak gestampt ijs (dat zich beter aan de lichaamsvormen aanpast dan ijsblokjes) kan tien minuten lang in een handdoek op het geblesseerde lichaamsdeel worden gelegd. Om het ice pack en het geblesseerde lichaamsdeel kan losjes een elastisch verband worden gewonden. Het geblesseerde lichaamsdeel wordt omhoog gehouden, maar het ijs wordt gedurende ongeveer één tot anderhalf uur afwisselend tien minuten aangebracht en tien minuten verwijderd. Dit proces kan de eerste 24 uur meermalen worden herhaald.

IJs vermindert pijn en zwelling op verschillende manieren. Het geblesseerde lichaamsdeel zwelt op doordat er vocht uit de bloedvaten lekt. Door de koude vernauwen de bloedvaten zich, waardoor er minder kans is dat deze gaan lekken. Zo blijft de hoeveelheid vocht en de zwelling in het geblesseerde lichaamsdeel beperkt. Verlaging van de huidtemperatuur rondom de verwonding kan de pijn en spierkrampen verminderen. Het beperkt ook de weefselafbraak door vertraging van de celprocessen.

Wanneer een ijszak echter te lang wordt toegepast, kan dit het weefsel aantasten. Wanneer de huid een lage temperatuur bereikt (15 °C), verwijden de bloedvaten in het gebied zich bij wijze van reactie. De huid wordt rood, voelt heet aan, jeukt en kan pijn doen. Deze effecten treden meestal op negen tot 16 minuten nadat het ijs is aangebracht en verdwijnen ongeveer vier tot acht minuten nadat het ijs is verwijderd. Daarom moet het ijs worden verwijderd na tien minuten, of eerder wanneer deze effecten optreden, maar tien minuten nadat het is verwijderd, mag het weer worden aangebracht.

Corticosteroïdeninjecties in een geblesseerd gewricht of in het weefsel daaromheen verlichten de pijn, verminderen de zwelling en kunnen soms een zinvolle aanvulling op rust zijn. Deze injecties kunnen het herstel echter vertragen, de kans op pees- en kraakbeenbeschadigingen verhogen en iemand in staat stellen een geblesseerd gewricht te gebruiken voordat het geheel hersteld is, wat de blessure kan verergeren.

Fysiotherapeuten kunnen als aanvulling op therapeutische oefeningen warmte, koude, elektriciteit, geluidsgolven, tractie of oefeningen in het water in een behandelingsplan opnemen. Er kunnen speciale steunzolen of andere orthopedische aanpassingen worden aanbevolen. De ernst en complexiteit van de blessure bepaalt hoe lang fysiotherapie nodig is. Het nut van bepaalde fysische therapieën wordt door sommige artsen betwijfeld.

De sport of andere activiteit die de blessure heeft veroorzaakt, moet worden vermeden totdat de blessure is genezen. Vervangende activiteiten die het geblesseerde deel niet belasten, zijn te verkiezen boven het volledig stoppen met lichaamsbeweging, want bij volkomen inactiviteit verliezen de spieren aan massa, kracht en uithoudingsvermogen. Zo is er na een week rust minimaal twee weken training nodig om dezelfde conditie te bereiken als vóór de blessure. Als het onderbeen of de voet geblesseerd is, kunnen de vervangende activiteiten bestaan uit fietsen, zwemmen, skiën en roeien. Bij blessures aan het bovenbeen zijn joggen op de plaats of op een trampoline, zwemmen en roeien mogelijk. Bij blessures aan de onderrug kan men nog fietsen en zwemmen. En bij blessures aan de schouder of arm kan het sporten bestaan uit joggen, schaatsen en skiën.

De commentaren zijn gesloten.