De Revalidatie Gids

Bron: www.gezondsporten.be

Deze intensieve dieptemassage herstructureert het bindweefsel, stimuleert de bloedsomloop en het lymfestelsel en bevordert de afvoer van afvalstoffen. Het maakt uw huid terug veerkrachtig, glad en sterk én de cellulite is vrijwel verdwenen. Endermologie is eveneens doeltreffend bij zware benen en huidverslapping m.a.w hét anti-aging middel bij uitstek voor uw huid. Bovendien is de behandeling pijnloos en uiterst relaxerend terwijl u moeiteloos centimeters verliest op de plaatsen die u wil.

LPG Endermologie Cellu M6 is momenteel de beste anti-cellulitis behandeling. Het is een techniek die ontstond in 1986. Erkende specialisten over de hele wereld met inbegrip van onderzoekers van befaamde universiteiten (UCLA, Vanderbilt...) doen reeds geruime tijd onderzoek en bevestigen de goede resultaten van de LPG Endermologie techniek.
Met deze techniek kan men cellulitis overwinnen en het lichaam op een doeltreffende manier en zonder gevaar weer in goede vorm krijgen.

Endermologie is een niet operatieve methode om van je cellulite af te komen. Een behandeling wordt uitgevoerd met technisch hoogwaardige apparatuur, die een huidplooi pakt. Het apparaat, voorzien van een behandelkop, bewerkt vervolgens je huidplooien met in- en uitrollende bewegingen. Hierdoor worden de elementen die de bloedvaten verstoppen ontmanteld. Door middel van deze huidgymnastiek die het bindweefsel herstructureert, de bloedsomloop en het lymfvatenstelsel nieuwe stimulansen geeft en de afvoer van toxinen bevordert, brengt endermologie een natuurlijk proces van verwijdering van vetophopingen op gang en maakt het de huid gezond en sterk.
Resultaat: een slanker, mooier gevormd lichaam, een veerkrachtige stevige huid en de cellulitis die vrijwel verdwenen is. En dat alles dankzij een volkomen natuurlijke non-invasieve methode, die een aangenaam en ontspannen gevoel geeft.
Immers, één van de sterkste punten van endermologie is dat het volkomen ongevaarlijk is.

De endermologie techniek is niet pijnlijk. Voor de behandeling is geen medische ingreep vereist en er komen geen chemische stoffen aan te pas. Het gaat alleen om het herstellen en activeren van de organische functies. Endermologie is een goede toevoeging bij liposculptuur gezien het postoperatieve zwellingen van de weefsels tegengaat en het effect van liposculptuur sneller laat zien.

Het resultaat is dat de huid soepeler en gladder gaat aanvoelen. Huid en onderhuid krijgen weer een gezonde structuur, gaan er beter uitzien en voelen zachter aan. Een bijkomend voordeel van de behandeling is, dat ook andere klachten kunnen verdwijnen gezien van origine endermologie werd gebruikt in de medische wereld. Het is ontstaan in Frankrijk, waar het in eerste instantie werd gebruikt voor verbetering van brandwonden. Endermologie kan tevens effectief hebben bij volgende aandoeningen:

        • Cellulite, sinaasappelhuid
        • Rijbroek
        • Huidverslapping
        • Voor/na liposuctie
        • Voor een betere verdeling van vetten
        • Centimeterverlies
        • Ter ondersteuning van een dieet
        • Huidveroudering (versteviging)
        • Vermoeiende benen en opgezette voeten
        • Weefselverhardingen
        • Bloed- en lymfecirculatiestoornissen
        • Lymfoedeem
        • Verslapte huid na zwangerschap
        • Verkleefd weefsel (littekens…)

Na 6 tot 8 behandelingen worden reeds verbeteringen ervaren. Het resultaat blijft een half jaar tot enkele jaren zichtbaar zonder nabehandelingen. Met onderhoudsbehandelingen van één maal per maand kan U deze periode opmerkelijk verlengen. Nicotine en cafeïne geven echter een negatieve invloed op de cellulitis. Door deze twee producten worden de afvalstoffen niet goed afgebroken. De periode waarin het resultaat blijft is dan voor een belangrijk deel afhankelijk van uzelf. Uw levenswijze en -stijl zijn namelijk zeer bepalend. Het is wel bewezen dat de effecten minstens een half jaar tot een paar jaar zichtbaar blijven. Met een onderhoudsbehandeling van één keer per maand kan dat effect merkelijk verlengd worden.
Aangezien zowel de huid en het onderliggende weefsel worden geactiveerd, krijgt cellulite na de behandelingen nauwelijks kans om terug te komen. Uiteraard geldt hierbij wel dat omvang en gewicht niet sterk mogen toenemen. Hoe dan ook is een gezonde huid het resultaat.

Endermologie is niet bedoeld om af te vallen, maar in samenwerking met een gezond eet- en leefpatroon is dit veelal wel het geval. Bij iedereen vindt figuurcorrectie plaats en centimeterverlies.

Voor de eigenlijke behandeling wordt je algemene gezondheidstoestand overlopen en wordt een figuuranalyse uitgevoerd door onze schoonheidsspecialiste. Daardoor kan men gericht kiezen voor een programma dat op uw lichaam is afgesteld. Tijdens de behandeling draag je een maillot, dit is een soort nylon pak, dat het gehele lichaam bedekt. Hierdoor is een betere geleiding van de behandelkop mogelijk. Bovendien is de behandeling door het dragen van de maillot heel hygiënisch en comfortabel. Na afloop van een behandeling is het belangrijk om veel water te drinken, zodat alle afvalstoffen afgevoerd worden.

Bron: Biopodo.be

Spaanse en Franse onderzoekers hebben met succes een behandeling tegen progeria op muizen getest. Progeria is een stofwisselingsziekte die kinderen in een kalenderjaar fysiek tien jaar doet verouderen. Wereldwijd lijdt een honderdtal kinderen aan de ziekte. De resultaten van het werk worden gepubliceerd in het medische tijdschrift Nature Medicine.

De behandeling zou binnenkort kunnen worden getest op 15 tot 25 Europese kinderen die aan de ziekte lijden, aldus de Franse vereniging tegen spierziekten. In dat kader werd een aanvraag ingediend bij het Franse agentschap voor de veiligheid van gezondheidsproducten. Onder voorbehoud worden de testen gehouden in het ziekenhuis La Timone in Marseille.

Progeria is een zeer zeldzame ziekte die kinderen al van bij de geboorte treft. De kinderen, die sneller ouder worden, krijgen ook te maken met bepaalde fysieke problemen van oudere mensen, zoals cardiovasculaire problemen. Tot vandaag bestaat er geen behandeling tegen de ziekte en blijft de levensverwachting van de patiënten beperkt tot gemiddeld 12-13 jaar.

Bron: DeMorgen.be

Er wordt steeds vaker geklaagd dat het internet - en dan vooral het sociale gedrag van mensen op het internet - de gezondheid van mensen aantast en productiviteit op het werk omlaag brengt. Een bekende ontwikkelaar van meubels heeft nu de oplossing bedacht.

Op de D6 conferentie afgelopen week, waar elke belangrijke internetondernemers aanwezig was, lanceerde het bedrijf de zogenaamde Walkstation. Een apparaat waarmee surfen opeens heel gezond wordt…

Het werkt heel simpel. Je gaat op een loopband staan, en zo gauw je begint te rennen, gaat de PC die voor je op een tafel staat werken. Als je stopt met rennen, wordt het internet op de PC trager. De foto hieronder maakt duidelijk hoe het systeem werkt. En, geloof het of niet: tijdens de conferentie zijn er al enkele tientallen verkocht. Straks Bill Gates op de Walkstation?

Bron: Hyped.nl

Gewrichtspijn wordt vaak veroorzaakt door een ontsteking in een gewricht (artritis). Dit is een ontsteking die het kraakbeen aantast. Een andere aandoening is artrose. Hierbij wordt het kraakbeen afgebroken. Nare aandoeningen, want zonder kraakbeen kan een gewricht niet meer soepel bewegen. Hierdoor beschadigt het gewricht wat een (erg) pijnlijk gevoel veroorzaakt.

Veel mensen zijn geneigd om bij pijn hun lichaam rust te geven. Een logische en vaak ook verstandige reactie, want wie bij kloppende hoofdpijn niet even gaat liggen, blijft nog lang last houden. Toch moet u bij gewrichtspijn juist datgene doen waarvan uw lichaam lijkt te zeggen dat u het vooral moet laten: bewegen.

Door het aangetaste gewricht te bewegen, versterkt u namelijk de spieren rondom dat gewricht. En omdat sterkere spieren voor meer steun zorgen, heeft u ook minder pijn. Bovendien helpt bewegen stijfheid te verminderen, af te vallen en een betere conditie op te bouwen.

Goede sporten bij gewrichtspijn
Er zijn verschillende sporten waarbij u uw spieren traint zonder uw gewrichten al te zwaar te belasten. Deze sporten zijn bij uitstek geschikt om de pijn die wordt veroorzaakt door een vorm van artritis te verminderen.

Zwemmen
Stap in het water, laat u achterover zakken en u merkt dat u maar weinig hoeft te doen om te blijven drijven. Het water duwt uw lichaam omhoog en biedt overal ondersteuning. Door rustig te bewegen is de belasting op de gewrichten minimaal. Uw spieren doen het werk en worden snel sterker als u het zwembad een paar keer per week opzoekt.

Duiken
Duiken heeft ten opzichte van zwemmen als nadeel dat u een zware zuurstoffles op uw rug moet dragen, maar als voordeel dat u een extra dimensie aan het zwemmen toevoegt. Bij een duikschool kunt u leren hoe u de zuurstoffles in het water kunt ombinden en afdoen. Bij gewrichtspijn is dat ideaal, want in het water merkt u niks van het gewicht van de fles. U belast uw gewrichten dus niet, terwijl u met duiken wél uw spieren traint.

Aquarobics
Ook bij aquarobics profiteert u van de kracht van het water. U staat tot uw buik of tot uw schouders in het water en traint vooral de spieren in buik, benen en billen. Aanmoedigingen helpen u om intensief te bewegen. Wie moeite heeft om zichzelf te motiveren, heeft veel baat bij de opzwepende muziek en de aanmoedigingen van de train(st)er. Pas wel op, want bewegen in het water kan bij (bijvoorbeeld) artrose zo gemakkelijk gaan dat u uzelf eenvoudig kunt overbelasten.

Wandelen
Wandelen is een prima activiteit bij gewrichtspijn. Hardlopen juist weer niet. Wanneer u gaat rennen, belast u uw knieën en enkels, omdat ze steeds een klap moeten opvangen wanneer uw voeten de grond raken. Bij een wandeling is de belasting op uw knie- en enkelgewrichten juist minimaal. Stevig doorwandelen mag ook. Het is prima wanneer u na een stuk lopen uw spieren voelt. Overweeg ook om af en toe de gebaande paden achter u te laten. Een wandeling dwars door de natuur met kleine hoogteverschillen (hiking) is een uitstekende manier om uw spieren te versterken. Zorg wel voor goede wandelschoenen en overdrijf niet: bergbeklimmen is weer wat teveel van het goede.

Nordic walking
Bij artrose in de armgewrichten is Nordic Walking een gezonde vorm van bewegen. De populaire wandelsport met stokken is natuurlijk ook een goede training voor de beenspieren. Bij Nordic Walking verbrand u meer calorieën dan wanneer u gewoon een stukje gaat lopen. Dat maakt Nordic Walking ook uitermate geschikt voor mensen die last hebben van gewrichtspijn door overgewicht.

Kangoo Jumps
Ze zien er wat merkwaardig uit, maar Kangoo Jumps zijn prima hulpmiddelen om te bewegen zonder u gewrichten zwaar te belasten. Kangoo Jumps zijn sportschoenen met een speciale vering aan de onderzijde. Je beweegt springend vooruit en versterkt de spieren bij uw enkels, schenen, knieën, heupen en onderrug. De springschoenen helpen sporters sneller te herstellen van een blessure en zijn ook een uitkomst voor mensen met gewrichtspijn.

Golfen
Sommige mensen vinden het wat elitair, anderen nemen in het weekend graag de golfclub in handen om op 'de green' een paar holes te pakken. Of u nou liefhebber bent of niet, golf kan, mits goed uitgevoerd, een goede sport zijn bij gewrichtspijn. Doordat u in een rustig tempo flinke afstanden aflegt, traint u de beenspieren. Wel is het verstandig om een karretje met clubs te duwen en niet te trekken, zo trekt u uw gewrichten niet uit elkaar. Overweeg ook om golf met krachttraining te combineren. Train dan vooral de spieren in uw onderarmen. Zo voorkomt u dat uw gewrichten in armen en rug overbelast raken bij het slaan van de bal.

Fietsen
Als u op de fiets zit, hoeven uw benen uw lichaamsgewicht niet te dragen. De gewrichtsbelasting bij fietsen is dan ook minimaal. Veel fysiotherapeuten en huisartsen raden mensen met een vorm van artritis aan zo vaak mogelijk de fiets te pakken. Zowel de spieren in boven- en onderbenen en rondom het kniegewricht profiteren van deze bewegingsvorm. Het is onverstandig om bij gewrichtspijn op de mountainbike te stappen. U in het zweet fietsen op een hometrainer is weer wel een goed idee.

Buikdansen
Dansen is een elegante bewegingsvorm die in veel gevallen goed valt te combineren met gewrichtspijn. Het exotische buikdansen is bijvoorbeeld heel geschikt. De bewegingen zijn intensiever dan u zou verwachten. U merkt al snel dat een groot aantal spieren in uw lichaam wordt gestimuleerd. Buikdansen is trouwens niet alleen voor vrouwen. Bij de meeste dansscholen worden ook mannen toegelaten die zich deze elegante bewegingsvorm eigen willen maken. Buikdansen niks voor u? Kijk dan eens naar stijldansen. Tap- en line-dansen zijn geen aanraders bij gewrichtspijn.

Yoga
Mensen die bang zijn dat ze bij yoga niet mee kunnen komen omdat ze hun benen niet in hun nek kunnen leggen, hoeven zich geen zorgen te maken. Yoga biedt een breed scala aan oefeningen die goed zijn voor zowel lichaam als geest. Verreweg het merendeel van de oefeningen kan ook gedaan worden door gewrichtspijnpatiënten. Enkele jaren terug is op kleine schaal onderzoek gedaan naar het effect van yoga op gewrichtspijn. Er waren te weinig proefpersonen om goede conclusies te kunnen trekken, maar de mensen die meededen, vonden dat yoga hun pijnklachten verminderde.

Welke sporten moet u vooral niet doen?
Er is verschrikkelijk veel mogelijk op sportgebied. De sporten die hierboven zijn omschreven zijn slechts een greep uit alle mogelijkheden die u hebt wanneer u iets aan uw gewrichtspijn wilt doen. Voor diegenen die andere sporten overwegen, volgt hier nog een reeks sporten die fysiotherapeuten afraden bij gewrichtspijn:

• Intensieve balsporten, zoals voetbal, basketbal, honkbal, volleybal, tennis en squash
• Vechtsporten zoals judo, karate, jujutsu, kempo en kendo
• Wintersporten zoals skiën, snowboarden en langlaufen
• Krachtsporten zoals gewichtheffen of (berg)klimmen

Fitness
Fitness wordt niet door alle fysiotherapeuten aangeraden bij gewrichtspijn. Dat komt omdat bij slechte begeleiding mensen met (bijvoorbeeld) artrose zichzelf nogal eens te zwaar belasten en daarmee de boel alleen maar erger maken. Bij fitness is een goed trainingsschema noodzakelijk en moet u zelf goed opletten of u uw spieren of juist u gewrichten belast. Heeft u de dag na de workout spierpijn, dan heeft u het goed gedaan. Spierpijn wijst erop dat u spiermassa ontwikkelt. Heeft u de volgende dag (meer) last van gewrichtspijn, dan heeft u verkeerd getraind en moet u uw programma bij (laten) stellen. Doet u dat niet, dan loopt u het risico uw kraakbeen verder te beschadigen.

Adviezen bij sporten met gewrichtspijn
Sporten bij gewrichtspijn is goed, maar u moet uw eigen lichaam goed in de gaten houden. Hieronder de antwoorden op vragen als ‘hoe lang’, ‘hoe vaak’ en ‘wanneer doe ik het niet goed’.

Warming-up en cooling-down
Wat geldt voor mensen zonder gewrichtspijn, geldt dubbel en dwars voor mensen met een vorm van artritis: doe een warming-up en een cooling-down! Rek en strek voordat u gaat bewegen en zorg dat uw spieren zijn opgewarmd voordat u begint met sporten. Warm u spieren eventueel verder op met een warm gelpack (of kruik) en koel ze na het sporten af met een koud gelpack (of een zak ijs). Overleg eventueel met een fysiotherapeut of trainer over een goede warming-up en cooling-down.

Hoe vaak en hoe lang?
Het is verstandig om in ieder geval een half uur te bewegen per dag. Bij artritis is het raadzaam om minstens om de dag intensiever te bewegen, bijvoorbeeld door te sporten. Het duurt gemiddeld zo’n vier tot zes weken voordat u het effect hiervan (minder pijn) begint te merken. Dat kan frustrerend zijn, zeker omdat het in sommige gevallen zelfs nog langer kan duren. Toch is het belangrijk om door te zetten. Op pijnstillers en protheses na is bewegen op dit moment nog de enige bekende remedie om gewrichtspijn te verminderen.

Luister naar uw lichaam!
Bij alle aanbevolen activiteiten geldt: luister naar uw lichaam! Spierpijn na bewegen is goed, gewrichtspijn na een inspanning niet. U herkent gewrichtspijn eenvoudig door het stekende karakter ervan. Spierpijn geeft juist een verzuurd gevoel. Doseren is belangrijk. Voelt u na het sporten namelijk helemaal niks (ook geen spierpijn), dan bent u te mild voor uzelf geweest en was de activiteit niet intensief genoeg. Uw spieren worden dan niet sterker en uw gewrichten profiteren dus niet van uw krachtinspanning. Heeft u na het sporten juist veel en langdurig pijn (langer dan één uur), dan bent u te hard van stapel gegaan en moet u rustiger opbouwen. Andere indicatoren hiervoor zijn hevige vermoeidheid en gewrichten die verder opzwellen. Let ook op als u bepaalde bewegingen moeilijker kunt maken na het sporten.

Overleg met uw dokter!
Wat u bij artrose of artritis vooral niet moet doen is uw lichaam overbelasten. Afhankelijk van de ernst van de gewrichtsontsteking is het raadzaam om met uw huisarts of fysiotherapeut te overleggen hoeveel lichaamsbeweging verstandig is. Ga bij twijfel of hevige pijn altijd naar uw dokter.

Bron: Gezondheidsnet.nl

Het Guillain-Barré Syndroom (GBS) is een neuromusculaire aandoening, dat wil zeggen een aandoening die leidt tot het niet of onvoldoende functioneren van de spieren. Er bestaan meer van dergelijke aandoeningen, die evenals GBS betrekkelijk zeldzaam zijn. In Nederland worden jaarlijks 150 tot 300 mensen door GBS getroffen. GBS wordt gekenmerkt door een zich snel ontwikkelende spierzwakte. De ziekte kan zich op iedere leeftijd voordoen, zowel bij mannen als vrouwen.

De ernst van de ziekte varieert sterk, van nauwelijks merkbare spierzwakte en gevoelsstoornissen tot een vrijwel volledige verlamming. Veel mensen herstellen nagenoeg volledig, al kan dit maanden en soms enkele jaren duren. Een belangrijk gedeelte van de patiënten blijft restverschijnselen houden. Er bestaat ook een chronische vorm van GBS, de chronisch inflammatoire demyeliniserende polyneuropathie (CIDP). Deze aandoening verschilt in een aantal opzichten van het GBS, onder meer in het tempo waarin de symptomen zich voordoen en de duur van de ziekte.

GBS is een ontstekingsziekte van de perifere zenuwen, dat wil zeggen van de zenuwen in o.a. armen en benen, die signalen van en naar de hersenen doorgeven. Niet alleen de bewegingszenuwen, maar ook de gevoelszenuwen kunnen worden aangetast. De bewegingszenuwen lopen van het ruggenmerg naar de spieren en geven signalen om te bewegen aan de spieren door. De gevoelszenuwen lopen vanaf de huid, spieren en gewrichten naar het ruggenmerg en geven berichten over de omgeving (zoals warmte, kou, pijn) aan de hersenen door.

Wat is de oorzaak van GBS?

GBS treedt op door een reactie van het eigen afweermechanisme: Door deze auto-immuunreactie wordt het isolatiemateriaal van de zenuw (myeline) en soms ook het ingesloten geleidende deel (axon) aangetast, waardoor signalen vertraagd of gewijzigd doorkomen. Waardoor deze verkeerde reactie van het immuunsysteem ontstaat, is niet bekend. Ongeveer 70% van de gevallen doet zich voor kort na een infectie, zoals een keelontsteking of diarree.

Verschijnselen

Kenmerkend is, dat de verschijnselen zich vrij plotseling voordoen en meestal snel in ernst toenemen. Bij beschadiging van de gevoelszenuwen kan men last hebben van gevoelloosheid, tintelingen, een "slapend" gevoel, schokjes, trillingen en dergelijke, in handen en voeten. Als de bewegingszenuwen zijn aangedaan, kan men last hebben van spierzwakte en krampen en/of verlammingsverschijnselen. Doorgaans treedt de verlamming het eerst op in de benen, zodat traplopen en opstaan uit een stoel moeilijk wordt. Ook de armspieren, ademhalingsspieren en aangezichtsspieren kunnen verlamd raken. Soms heeft dit tot gevolg, dat men (tijdelijk) niet kan spreken. Het gehoor blijft doorgaans intact. Als de ademhalingsspieren verlammen, kan ademhalingsondersteuning nodig zijn. Vooral in het begin van de ziekte kan het GBS gepaard gaan met pijnverschijnselen, met name in de rug en beenspieren.

Behandeling

Omdat in een vroeg stadium niet te voorspellen is hoe het verloop van de ziekte zal zijn, wordt, wanneer de diagnose gesteld is, een ziekenhuisopname aangeraden. Meestal wordt men opgenomen op een Intensive Care afdeling, opdat de ademhaling en andere lichaamsfuncties voortdurend kunnen worden gecontroleerd. De behandeling richt zich op het terugdringen van de ontsteking van de zenuwen en de spierzwakte en op het voorkomen van complicaties. Volgens de huidige opvattingen is het toedienen van hoge doses menselijke afweerstoffen, zogenaamde immunoglobulinen, de meeste effectieve behandelingsmethode voor het terugdringen van de ontsteking. De meeste patiënten hebben na een verblijf in het ziekenhuis, wanneer de toestand weer stabiel is, een revalidatieprogramma nodig om hun spieren weer optimaal te leren gebruiken zodra de beschadigde zenuwen zich herstellen.

Wetenschappelijk onderzoek

Wetenschappelijk onderzoek naar het GBS vindt in verscheidene landen plaats. Ook in Nederland wordt onderzoek uitgevoerd, onder andere gericht op oorzaken van het GBS en op ademhalingsproblemen. Voorts richt het onderzoek zich op toepassing van nieuwe behandelingsmethoden (dit onderzoek wordt vanuit Rotterdam gecoördineerd).

Tot slot

Doordat de verschijnselen zich zo plotseling voordoen en doorgaans snel verergeren is de confrontatie met het GBS meestal erg beangstigend. Daar komt nog bij, dat de meeste mensen die door het GBS getroffen worden nog nooit van deze ziekte gehoord hebben. Zij voelen zich dan ook vaak bang, geïsoleerd en hulpeloos, vooral kort na het optreden van de ziekte. Informatie over GBS en ervaringen van lotgenoten kunnen een belangrijke steun betekenen bij het verwerken van de emoties en problemen. Het leren omgaan met de ziekte en het vinden van een nieuw evenwicht kan daardoor minder zwaar zijn.

Enkele tips om blessures te voorkomen bij hardlopen

Hardlopen is populair. Ruim 1,6 miljoen Nederlanders lopen minstens één keer in de week hard. Wil je ook beginnen?

Denk dan wel aan het volgende:

• Voor beginners: begin niet lukraak te lopen. Houd een trainingsschema aan (kijk op www.runnersworld.nl), of sluit je aan bij een vereniging.
• Verhoog niet plotseling, maar geleidelijk de afstand of de intensiteit van je looptraining.
• Neem voldoende rust tussen je trainingen door.
• Zorg voor goede schoenen en een goede sportbeha. Laat je adviseren in een speciaalzaak.
• Doe niet alleen een goede warming-up, maar ook een goede cooling down. Oefeningen vind je op www.hardloopschema.nl.
• Kleine pijntjes in je gewrichten, kunnen duiden op lichte overbelasting. Dit kan geen kwaad, mits het met een rustdag is verdwenen. Als het erger wordt, kun je beter wat gas terugnemen of langs de huisarts gaan.

Bron: santeonline.nl

Een van de meest voorkomende knieklachten bij sporters is de springersknie, een overbelasting van de aanhechting van de kniepees aan de onderzijde van de knieschijf. De medische term is apexitis patellae. Deze blessure treedt vooral op bij serve-, volleyspelers en handballers, daar zij veel moeten sprinten en springen.

Ook regelmatig op harde banen spelen is een risicofactor. De klachten zijn langzaam verergerende stekende of zeurende pijn bij belasting van de knie (springen, sprinten, diep door de knieën gaan, trap lopen). Vaak voelt de knie na afloop van een training en 's morgens bij het opstaan stijf en pijnlijk aan.
Antipronatie schoenen zijn vaak de veroorzaker van knieklachten.

Hoe voorkom je een springersknie
• Een volledige warming-up vóór en cooling-down na de training of wedstrijd van elk tenminste 15 minuten, met voldoende aandacht voor correct uitgevoerde rekoefeningen van de bovenbeenspieren
• Zorg voor een goede basisconditie door regelmatig te fietsen, zwemmen, steppen of hard te lopen.
• Laat stijven bovenbeenspieren regelmatig losmasseren.
• Voer regelmatig rek- en spierversterkende oefeningen uit.
• Draag tennis- en hardloopschoenen met een schokdempende zool en train bij voorkeur niet op een harde ondergrond.
• Zorg voor een geleidelijke trainingsopbouw, met name als het gaat om sprint- en sprongtraining.

Eerste hulp
Bij het ontstaan van knieklachten is het zinvol de knie de eerste 48 uur regelmatig 10 tot 15 minuten te koelen en rust te geven. Rust betekent stoppen met spelen en die activiteiten vermijden welke pijn veroorzaken. Een snelle en goede eerste hulp is van groot belang voor een goede genezing. Verwijs bij ernstige gevallen naar een arts.

Hoe kunt u de training weer opbouwen?
Op het moment dat de behandelaar aangeeft dat de genezing van de knie voldoende is gevorderd of zodra gewoon lopen zonder pijn weer mogelijk is, kan men aan de slag gaan met de opbouw van de belasting. Bij deze opbouw is pijn het signaal om rust te houden; men mag de pijngrens niet overschrijden. Immers, indien de oefeningen te zwaar en te pijnlijk zijn wordt de genezing niet bevorderd maar juist vertraagd. Op opbouw van de belasting kan in drie stappen geschieden. Deze opbouw gaat van licht naar zwaar.
• Fase 1: verbetering van de functie
  In deze fase wordt vooral aandacht besteed aan de spierversterking en de verbetering van de coördinatie en de flexibiliteit van de bovenbeenspieren. (zie oefening 1 t/m 5 van de rek- en spierversterkende oefeningen.
• Fase 2: opbouw van de sportbelasting
  In de tweede fase gaat de aandacht uit naar de specifieke tennisbelasting. De toename van de belasting zou in onderstaande volgorde kunnen plaatsvinden:
  • Oefening 1 t/m 7 van de rek- en spierversterkende oefeningen
  • Fietsen (van een lichte naar een zware weerstand opbouwen)
  • Hardlopen (op zachte ondergrond, draai en keeroefeningen, hardlopen of geaccidenteerd terrein
  • Minitennis en tennis tegen een oefenmuurtje
• Fase 3: volledige sportbelasting
  Bij de volledige sprotbelasting worden de oefeningen uitgebreid, bijvoorbeeld in onderstaande volgorde:
  • Baseline tennis (uit stand)
  • Tennis drills
  • Service en smash
  • Sprongsmash en lage volleys
  • Oefenwedstrijd
  • Wedstrijdtennis

Herhaling voorkomen
Het is verstandig alle coördinatie- rek en spierversterkende oefeningen ook na volledig herstel regelmatig te herhalen.

Therapie
Raadpleeg een podotherapeut om te controleren of uw voetafwikkeling juist is. Een verkeerd looppatroon kan overbelasting geven op de spieren, pezen ene/of botten zodat recidief van de klachten kan ontstaan.
Podotherapeutische zolen hebben een stimulerende, corrigerende of ontlastende werking. D.w.z. het looppatroon wordt positief beinvloed zodat er geen overbelasting op de spieren, pezen en/of botten kunnen ontstaan.
De functie van de voet wordt bepaald tijdens een uitgebreid onderzoek van 3 kwartier. Indien nodig wordt er gebruik gemaakt van gang-analyse met behulp van een computer met een drukmeetsysteem.
Omdat iedere voet anders functioneert worden de zolen individueel gemaakt en wordt er geen gebruik gemaakt van halffabrikaten.
Voor sporters worden speciale materialen gebruikt en een afdek dat niet glijdt.

Verwacht resultaat
Afhankelijk van de duur van de klachten is een goed resultaat mogelijk. Bij klachten langer dan 6 maanden is het effect minder goed. Correctie van de verkeerde voetstand is dan juist nodig.

De ziekte van Bechterew is een vorm van reuma. Bij mensen met deze ziekte zijn de gewrichten van het bekken en de wervelkolom ontstoken. Daardoor hebben zij vaak last van pijn en stijfheid. Na verloop van tijd kan zelfs de hele wervelkolom verstijven. De ziekte van Bechterew komt vrij veel voor (twee op de duizend Nederlanders hebben Bechterew) en vaker bij mannen dan bij vrouwen. Bij vrouwen verloopt de ziekte vaak milder.

Verschijnselen bij ziekte van Bechterew

Pijn en stijfheid onder in de rug zijn de bekendste klachten bij de ziekte van Bechterew. De rugpijn is het ergst als u 's ochtends opstaat, of wanneer u lange tijd in dezelfde houding hebt gezeten. Meestal vermindert de pijn als u wat gaat bewegen. Deze rugpijn is kenmerkend voor Bechterew. Het is ook een speciale pijn. De pijn is meestal eenzijdig, dat wil zeggen dan weer links en vervolgens weer rechts onder in de rug. Bij mensen met de ziekte van Bechterew ontsteken de gewrichtjes in de wervelkolom. De ontstekingen kunnen pijn veroorzaken aan andere gewrichten zoals de nek, schouders, heupen en het borstbeen. Op den duur kan de wervelkolom zelfs verstijven. Sommige mensen krijgen ook ontstekingen aan het borstbeen. Dat kan een benauwd gevoel geven en pijnlijk zijn. Een andere klacht waar mensen met de ziekte van Bechterew last van kunnen hebben is oogontsteking (uveïtis). Het oog is dan rood, pijnlijk, traant en u kunt geen licht verdragen. U merkt dat u een beetje wazig ziet. De oogontsteking is meestal niet schadelijk voor het oog.

Ontstaan van de ziekte

Hoe de ziekte van Bechterew precies ontstaat is niet bekend. Een mogelijke oorzaak is erfelijkheid, maar ook infecties in het lichaam (vooral van urinewegen en darmen) spelen misschien een rol. Tijdens een infectie maakt het lichaam afweerstoffen aan, die soms actief blijven als de infectie over is en u weer beter bent. Vervolgens richten deze afweerstoffen zich tegen de gewrichten van de rug. Bij bijna alle mensen met Bechterew komt in het bloed de erfelijke factor HLA-B27 voor. Mensen die de ziekte niet hebben, hebben deze stof bijna nooit in hun bloed. Toch zegt deze stof nog niet alles. De aanwezigheid van het stofje is meer een aanwijzing voor de ziekte dan een verklaring ervan.

Diagnose

Het is voor een arts moeilijk om vast te stellen of u de ziekte van Bechterew hebt. Op röntgenfoto's zijn vaak geen afwijkingen te zien. Daarom zal de arts afgaan op het lichamelijk onderzoek en op uw verhaal over de klachten. Uit het lichamelijk onderzoek blijkt of u afwijkingen hebt die kunnen duiden op Bechterew, zoals algemene stijfheid als u de rug of borstkas beweegt of pijn onder in de rug wanneer iemand erop drukt. Is uw bloedgroep HLA-B27 positief? Dan is de kans nog groter dat u de ziekte van Bechterew hebt.

Behandeling

Mensen met de ziekte van Bechterew krijgen te maken met verschillende behandelaars. De belangrijkste persoon is de reumatoloog. Daarnaast speelt de fysiotherapeut een grote rol, omdat hij u met oefeningen kan helpen om pijn en stijfheid te verminderen.

Een ergotherapeut adviseert u over hulpmiddelen en het gebruik ervan. Hij leert u ook nieuwe vaardigheden aan, zodat u zich makkelijker beweegt in het dagelijks leven, op uw werk en thuis. Als u last hebt van een oogontsteking krijgt u ook te maken met de oogarts.

Een orthopedisch chirurg ten slotte wordt ingeschakeld als u een gewrichtsoperatie moet ondergaan. De ziekte van Bechterew gaat niet over, maar een goede behandeling kan het ziekteproces wel vertragen.

Meestal bestaat de behandeling uit medicijnen om de ontstekingen te remmen en de pijn te verminderen. Welke medicijnen u uiteindelijk krijgt hangt af van uw klachten, hoe u reageert op de medicijnen en of u last hebt van bijwerkingen. De meeste mensen met Bechterew moeten deze medicijnen hun leven lang blijven slikken. Dat is niet altijd even makkelijk te accepteren. Het kan zijn dat u daar moeite mee hebt. Bespreek dat dan eens met uw arts of met mensen die dezelfde ziekte hebben (bijvoorbeeld via een patiëntenorganisatie).

Paramedische behandeling

Het belangrijkste voor mensen met de ziekte van Bechterew is om te blijven bewegen. Dat betekent veel en vaak oefeningen doen en zo lang mogelijk in beweging blijven. U kunt bijvoorbeeld deelnemen aan een van de Bechterew-oefengroepen bij u in de buurt. Hier kunt u in groepsverband gericht oefenen onder begeleiding van een kinesitherapeut / fysiotherapeut. Een Bechterew-oefengroep kan u helpen om gedisciplineerd uw oefeningen te blijven herhalen. Daarnaast is de groep ook een manier om andere mensen met Bechterew te ontmoeten.

Gevolgen van de ziekte voor het dagelijks leven

De ziekte van Bechterew verandert uw hele leven. U merkt waarschijnlijk dat u pijn hebt of sneller moe bent. Dingen die u vroeger gewoon deed, kosten u dan meer moeite. Het vraagt wat van u om op een goede manier met de ziekte om te gaan. Vaak helpt het als u praat met anderen die ook de ziekte van Bechterew hebben. Uiteindelijk zult u zelf een nieuw evenwicht moeten vinden waardoor u goed met de ziekte om kunt gaan. Bespreek dit eens met uw arts of met mensen die dezelfde ziekte hebben (voor lotgenotencontact kunt u terecht bij uw patiëntenorganisatie).

1.  Klachten

Op het moment dat de kruisband scheurt, hoort men in de meeste gevallen (80%) een 'knappend' geluid in de knie.

Door het scheuren van de kruisband ontstaat er vaak een bloeding in het kniegewricht. De knie wordt binnen enkele uren dik en dit heeft veel pijn tot gevolg. Deze pijn kan gepaard gaan met een gevoel van misselijkheid.

Symptomen van een gescheurde voorste kruisband zijn:

Na een aantal weken (2 tot 3 weken) slinkt de zwelling. De pijn verdwijnt hierdoor en de knie kan weer voorzichtig belast worden.

2.  Oorzaken

Een voorste kruisbandletsel ontstaat in de meeste gevallen tijdens een ongeluk of bij het sporten. De oorzaak is een abrupte draaibeweging in het kniegewricht. Hierbij blijft het onderbeen staan en het bovenbeen draait naar buiten. Wanneer deze beweging snel, ongecontroleerd en te ver wordt doorgevoerd, komt de kruisband onder grote spanning te staan en kan scheuren.

Denk bijvoorbeeld aan:

Naast het geheel of gedeeltelijk scheuren van de kruisband, kan er tegelijkertijd ook een letsel ontstaan aan de binnen meniscus (mediale meniscus) en/of de binnenband (mediale band).

3.  Voorste Kruisbandletsel

Midden in het kniegewricht liggen de voorste en de achterste kruisband. Samen met de binnenste en buitenste banden, en de beide menisci, zorgen de kruisbanden voor de stabiliteit van het kniegewricht. De voorste kruisband is een van de belangrijkste banden in de knie.

De kruisbanden voorkomen dat het onderbeen, tijdens het lopen of rennen, naar voren of naar achteren verschuift. Daarnaast voorkomen ze bepaalde draaibewegingen tussen het boven- en onderbeen. Door een ongeval (trauma) kan er een scheur in de kruisband ontstaan. Dit wordt een voorste kruisbandletsel genoemd.

Andere benamingen zijn:

4.  Diagnose

Huisarts of Eerste Hulp

Een goede diagnose is van zeer groot belang. Ga daarom direct naar de huisarts, die u eventueel doorverwijst naar de Eerste Hulp van een ziekenhuis.

De arts (huisarts of eerste hulparts) informeert en controleert:

Is de knie al binnen enkele uren gezwollen. Dan is er grote kans dat er bloed in het gewricht aanwezig is. Vanwege de zwelling is de knie te dik en te pijnlijk om te onderzoeken. De arts ontlast de knie door het bloed uit het kniegewricht te halen (punctie). Dit gebeurt door middel van een naald en een spuit.

Vervolgens onderzoekt de arts de bewegelijkheid van de knie. U dient hiervoor op uw rug te liggen en de knie licht te buigen. Er wordt geprobeerd het onderbeen naar voren te trekken (de schuiflade test).

Wanneer het aanvoelt alsof het onderbeen "los" van het bovenbeen kan bewegen, dan is er sprake van een voorste kruisbandletsel (knie-instabiliteit). Bij een knie met 'gezonde' kruisbanden is dit niet mogelijk.

Onderzoek en diagnose van een gezwollen knie is moeilijk. Dit gaat gepaard met veel pijn voor de patiënt. Om eventuele botbreuken of een letsel aan de meniscus uit te sluiten, worden er röntgenfoto's gemaakt.

Indien blijkt dat u geen breuk heeft aan het bot, brengt de arts een drukverband aan om de knie. Dit dient om verdere zwelling tegen te gaan. U dient uw knie enkele weken te ontlasten door te lopen met krukken.

Na enkele weken is de zwelling afgenomen. Verder onderzoek kan plaatsvinden door de orthopedisch chirurg.

5.  Behandeling

Gescheurde voorste kruisband
De orthopedisch chirurg heeft vastgesteld dat uw kruisband is gescheurd. Er zijn vervolgens twee soorten behandeling mogelijk:

Welke behandeling de beste oplossing biedt, is afhankelijk van:

De huisarts en orthopedisch chirurg raden altijd eerst fysiotherapie aan. Indien dit niet het gewenste resultaat oplevert, dan kunt u alsnog overwegen een operatie te ondergaan.

6.  Kinesitherapie / Fysiotherapie

Via de huisarts of specialist wordt u doorverwezen naar een fysiotherapeut. Deze probeert uw knie tot rust te krijgen en te stabiliseren.

Een intensief oefenprogramma is erop gericht uw spieren rond de knie te versterken. Deze dienen zoveel mogelijk de functie van de knieband over te nemen. Het kniegewricht kan verder stabiliseren en is later weer te belasten.

Voor een goed herstel van een blessure is het belangrijk dat de belasting langzaam en geleidelijk opgevoerd wordt. Houd er rekening mee dat het scheuren van een voorste kruisband een lange en intensieve revalidatie tot gevolg heeft. U zult continue aandacht voor de spierkracht in uw knie moeten hebben.

Na afloop van het revalidatieprogramma is uw knie in principe stabiel genoeg om uw activiteiten zonder belemmering te hervatten. Indien dit niet het geval is en u herhaaldelijk veel last heeft van uw knie, kan de orthopedisch chirurg een operatie voorstellen.

7.  Operatief

De operatie (een voorste kruisbandreconstructie) is gericht op het vernieuwen van de voorste kruisband. Deze vindt plaats wanneer fysiotherapie onvoldoende effect heeft gehad en de orthopedisch chirurg besluit te opereren. Een nieuwe voorste kruisband is echter altijd minder sterk dan de oorspronkelijke.

Wat is ALS?
Amyotrofische laterale sclerose (ALS) is een neuromusculaire aandoening. Dat is een aandoening die leidt tot het onvoldoende of niet functioneren van de spieren. In vijf tot tien procent van de gevallen is er sprake van een erfelijke vorm van ALS. ALS is progressief van aard, dat betekent dat iemand met deze ziekte steeds verder achteruitgaat. In Nederland zijn er zo´n zevenhonderdvijftig tot twaalfhonderd mensen met ALS.

De ziekte veroorzaakt meestal geen pijn en tast het verstand niet aan. Ook blijven de zintuigen (gevoel, smaak, gezicht, reuk en gehoor) doorgaans intact, evenals de werking van darmen en blaas. De seksuele functies blijven lang behouden. Wel worden uiteindelijk alle spieren, behalve de hartspier, aangedaan. Er bestaat een aan ALS verwante aandoening, progressieve spinale musculaire atrofie (PSMA) genaamd. Of het om PSMA of ALS gaat, wordt door neurologisch onderzoek vastgesteld.

Wat gebeurt er bij ALS?
Spieren zorgen voor beweging. Hiertoe krijgen zij, via de zenuwen, een "signaal" van de hersenen. Bij ALS is er iets mis met de zenuwbanen die de verbinding vormen tussen hersenen en spieren. De cellen van deze zenuwbanen vallen geleidelijk uit en geven geen signalen meer door aan de spieren, met als gevolg dat deze niet meer (kunnen) functioneren. Het is nog niet bekend hoe de ziekte ontstaat.

Verschijnselen
Omdat de diagnose berust op patroonherkenning, duurt het gemiddeld een jaar na de eerste tekenen voordat de diagnose met voldoende zekerheid kan worden gesteld.

Aanvankelijk is er meestal sprake van vage klachten zoals spierzwakte en moeheid, beginnend in één van de ledematen. Na enkele maanden volgen ook klachten in andere ledematen. Door verzwakking van de spieren worden eenvoudige handelingen zoals het opendraaien van een kraan of het traplopen, steeds moeilijker. Bij ongeveer eenderde van de mensen beginnen de verschijnselen in mond en keel. Men krijgt problemen met slikken. Een lichte verandering van de stem kan zich ook voordoen. De verschijnselen nemen in de loop van de tijd in ernst toe. Hoe snel dat gaat, verschilt van persoon tot persoon. In een minderheid van de gevallen lijkt de ziekte gedurende vele maanden of zelfs jaren stil te staan.

Het progressieve karakter van ALS heeft veel fysieke problemen tot gevolg en kan geestelijk moeilijk te verwerken zijn. Men wordt keer op keer geconfronteerd met een voortschrijdende beperking van bewegingen en wordt daardoor steeds afhankelijker van anderen en van hulpmiddelen. Deze lichamelijke afhankelijkheid betekent in toenemende mate een belasting voor partner, gezin of andere betrokken naasten. Ook zij hebben, zeker als ze de verzorging op zich nemen, behoefte aan begrip en steun.

Behandelingsmogelijkheden
Nadat de neuroloog de diagnose heeft gesteld, kan het ALS-team van het revalidatiecentrum of de revalidatieafdeling van een ziekenhuis een bemiddelende en coördinerende functie vervullen. In Nederland functioneren ongeveer twintig ALS-teams. In de ALS-teams werken de verschillende hulpverleners nauw samen. De ergotherapeut adviseert welke hulpmiddelen kunnen worden ingezet om zo lang mogelijk zelfstandig te functioneren. De diëtist geeft voorlichting over voeding. Als dat nodig is, adviseert de diëtist over eten en drinken in aangepaste vorm.

De fysiotherapeut/kinesist streeft naar een maximaal gebruik van de spieren. Hij kan iemand alternatieve manieren aanleren om bepaalde bewegingen zo lang mogelijk te blijven uitvoeren. Hij verzorgt de begeleiding bij de introductie van hulpmiddelen. De logopedist geeft onder meer eet- en slikinstructie zodat verslikken kan worden voorkomen. Tevens kan een maatschappelijk werker of psycholoog worden geconsulteerd. De huisarts vervult belangrijke rol bij de begeleiding van de persoon met ALS en zijn omgeving. Voor verpleegkundige hulp en assistentie bij contacten met officiële instanties kan de wijkverpleegkundige veel betekenen.

Een geneesmiddel tegen ALS is er helaas nog niet, het is hooguit mogelijk het ziekteproces iets af te remmen. Mensen met ALS krijgen vaak het middel riluzole (merknaam Rilutek) voorgeschreven. Uit onderzoek is gebleken dat dit medicijn de progressie van ALS enigszins vertraagt. Omdat het middel de ziekte remt, maar niet geneest, is het verstandig deze behandeling, wanneer men ervoor kiest, zo vroeg mogelijk in het verloop te beproeven.

Wetenschappelijk onderzoek
Er wordt op het ogenblik veel onderzoek gedaan naar de oorzaak van ALS en PSMA. Er wordt naarstig gezocht naar medicijnen. Onderzoekers uit diverse landen werken samen in internationale projecten. In Europa is er sinds 1992 op initiatief van de VSN en de ALS-diagnosewerkgroep samenwerking ontstaan op het gebied van wetenschappelijk onderzoek naar de erfelijke vorm van ALS en op het gebied van het opzetten van weefselbanken. Hierdoor wordt het onderzoek naar ALS sterk bevorderd. Ook het ALS-centrum, gevestigd in het UMCU te Utrecht en het AMC te Amsterdam, doet onderzoek naar ALS.

Meer info:    www.vsn.nl    /   www.alsliga.be    /    www.stichting-als.nl

Oorzaak
Een fout in het dystrofine-gen op het X-chromosoom veroorzaakt een tekort van het eiwit dystrofine in de spiercelwand. Dit eiwit geeft de spieren veerkracht en stevigheid. Zonder dystrofine beschadigen de spiercellen en sterven ze op den duur af. Ze verdwijnen en er komt bindweefsel voor in de plaats. Duchenne spierdystrofie is een erfelijke ziekte die via de moeder wordt overgedragen. Zonen van een draagster hebben 50% kans op de aandoening, dochters hebben 50% kans om draagster te worden. In 30% van de gevallen treedt de aandoening spontaan op waarna deze weer kan worden overgedragen.

Verschijnselen
Kinderen met de ziekte van Duchenne gaan vaak laat lopen, meestal pas na achttien maanden. Omdat de beenspieren niet goed functioneren, hebben ze moeite met opstaan vanuit hurkzit of vanaf de grond. Ze duwen hun lichaam omhoog door zich met de handen op de bovenbenen af te zetten. Later blijkt al snel een motorische achterstand. Hardlopen en traplopen gaan moeizaam. Opvallend is ook dat ze vaak met de buik naar voren en een holle rug staan en lopen. Zij lopen waggelend en hebben meestal, door het op de tenen lopen, spitsvoeten. De kuiten voelen hard aan en zijn dikker dan normaal.
De spieren van met name bovenbenen en later ook de bovenarmen zijn zwak en het uithoudingsvermogen is beperkt. In de loop der jaren neemt de spierkracht af en de meeste kinderen hebben tussen hun achtste en twaalfde jaar een rolstoel nodig.

Diagnose
De verschijnselen, het verloop van de ziekte en de familiegeschiedenis wijzen dikwijls al op de ziekte van Duchenne. Als bekend is dat de ziekte in de familie voorkomt, wordt alleen neurologisch onderzoek en bloedonderzoek gedaan. Het bloed wordt onderzocht op het voorkomen van de stof creatine kinase (CK). Bij Duchenne is het CK-gehalte sterk verhoogd. In andere gevallen vindt daarnaast een spierbiopsie plaats waarbij een stukje spier wordt weggenomen dat onder een microscoop onderzocht wordt. Hieruit blijkt afbraak en herstel van de spiervezels en er kan worden bekeken of het eiwit dystrofine normaal in het spierweefsel aanwezig is. Dit eiwit ontbreekt (bijna) helemaal bij iemand met Duchenne. Met DNA-onderzoek kan in veel gevallen ook een afwijking in het dystrofine-gen worden aangetoond.
Prenataal onderzoek naar Duchenne is meestal mogelijk. Bij een draagster kan met behulp van een vlokkentest tussen de tiende en dertiende week van de zwangerschap aangetoond worden of de vrucht mannelijk is en vervolgens of er een afwijking in het dystrofine-gen is.

Behandeling
Duchenne spierdystrofie is nog niet te genezen, het verloop van de ziekte is onomkeerbaar. De behandeling is vooral gericht op het bestrijden en verlichten van de verschijnselen. Van prednison is een positief effect op de spierkracht beschreven. Dit middel wordt meestal voorgeschreven vanaf het moment dat er sprake is van duidelijke klachten en mits er goede controle is op eventuele bijwerkingen.
Kinderen worden behandeld vanuit revalidatiecentra die gespecialiseerd zijn in spierziekten. De behandeling is gericht op het stimuleren van de ontwikkeling, lichamelijk en psychosociaal. Een revalidatiearts coördineert de behandeling en kan daarbij verschillende deskundigen inschakelen zoals een fysiotherapeut, ergotherapeut, logopedist, maatschappelijk werker of diëtist.
Soms worden patiënten geopereerd aan een verkromming van de wervelkolom. Als de ademhalingsspieren verzwakken, kan de ademhaling ´s nachts kunstmatig worden ondersteund door beademing via een neuskap of in een later stadium door permanente beademing via een gaatje in de luchtpijp (tracheostoma). Ook regelmatige controle van het hart, in principe één keer per jaar vanaf de leeftijd van tien jaar, is aangewezen. Als er afwijkingen ontstaan, kan al voordat er symptomen zijn, worden gestart met behandeling ter ondersteuning van het hart.

Wetenschappelijk onderzoek
Er wordt volop onderzoek gedaan naar nieuwe behandelingen van de ziekte van Duchenne. Een van de benaderingen is gentherapie en is gericht op het inbrengen van een ´gezond´ dystrofine-gen. Ook vindt onderzoek plaats naar het inbrengen van cellen die dystrofine kunnen aanmaken. Daarnaast wordt gewerkt aan een methode waarbij men probeert verstorende delen (exonen) van het gen over te slaan zodat er alsnog een beetje dystrofine aangemaakt wordt (´exon skipping´). Aan al deze benaderingen zitten veel haken en ogen. Het is onwaarschijnlijk dat zij op korte termijn leiden tot effectieve behandeling in de praktijk.

Meer info:    www.vsn.nl    /    www.duchenne.nl    /   www.nema.be

Als je gaat informeren naar een passende sport, vliegen de krachttermen je om je oren. Natuurlijk wil je je spierkracht verbeteren, je uithoudingsvermogen rekken en flexibel en lenig worden. Maar wat houdt dat precies in en hoe train je dat? Lees hier meer over die veelgebruikte termen.

Uithoudingsvermogen 
Met uithoudingsvermogen wordt vaak cardiovasculair uithoudingsvermogen bedoeld. Dit is de toestand van het hart en het bloedvatensysteem en de mogelijkheid die dit systeem heeft om bloed en zuurstof te leveren aan de spieren. Om deze capaciteit te verbeteren, dien je 3 tot 5 keer per week een aërobe activiteit te verrichten. De activiteiten moeten van gemiddelde constante intensiteit zijn en er moet vermeden worden dat je een verzuring in de spieren creëert. Om te weten of je in de goede, aërobe, hartslagzone traint, is er de praattest. Kun je nog praten tijdens de inspanning, dan kan je lichaam de belasting goed aan.

Flexibiliteit en lenigheid
Flexibiliteit is de bewegingsmogelijkheid van een gewricht waarover een spier of spiergroep loopt. Met het ouder worden en door inactiviteit worden de spieren korter waardoor de bewegingsmogelijkheid belemmerd wordt. Dit kan leiden tot snellere blessures omdat je minder flexibel kan reageren op de omgeving. Door regelmatig stretchoefeningen te doen blijf je flexibeler en krijgt de spier een grotere bewegingsmogelijkheid.

Spieruithoudingsvermogen
Als je een activiteit lang kunt volhouden train je het spieruithoudingsvermogen. Door de lange duur, en veel herhalingen bij een lage belasting creëer je nieuwe bloedvaatjes in het weefsel. Daardoor kan er meer bloed en zuurstof getransporteerd worden en kunnen meer voedingsstoffen worden opgeslagen in de spieren. Je krijgt dus meer energie en kunt prestaties langer volhouden met minder vermoeidheid.

Spierkracht
Spierkracht is de kracht van een spier(groep) tijdens één samentrekking. Een spier bestaat uit motorunits. Deze hebben een aantal eigenschappen: ze kunnen samentrekken of ontspannen, of ze kunnen met meerdere motorunits samenwerken. Het vaak aan en uitgaan van een motorunit of het samenwerken van verschillende motorunits levert spierkracht op. Door regelmatige herhaling zal een spier of spiergroep zich aanpassen aan deze belasting en daardoor sterker en dikker worden. De dwarsdoorsnede wordt groter.

Snelheid
Snelheid wordt wel eens uitgelegd als het vangen van een vlieg. Snelheid staat altijd in dienst van uithoudingsvermogen of kracht. Voor de eenvoudige sporter is het belangrijk om te onthouden dat onderbreking van tempo of ritme fijn is voor het lichaam. Je moet dus niet steeds hetzelfde patroon in je trainingen toepassen, maar ook af en toe korte intensieve acties inlassen.

Coördinatie
Samenwerking tussen het centraal zenuwstelsel en de spieren heet coördinatie. Hoe sneller de actie verloopt, hoe meer coördinatie nodig is. Probeer nieuwe oefeningen dus langzaam aan te leren en ga pas later, als je de techniek goed onder de knie hebt, het tempo verhogen.

Bron: GezondheidsNet.nl

Sporten is gezond, daar bestaat geen twijfel over. Maar wie er onvoldoende voorbereid aan begint of niet over het ideale materiaal beschikt, loopt het risico op ernstige blessures. Welke sporten zijn geschikt voor u? Waarop moet u letten bij de aankoop van uw materiaal en kleding? Hoe voorkomt u de meest courante blessures? En waarom zegt u bij een blessure niet SMILE, maar ICE?

Wie een inspanning levert zonder een aangepaste opwarming zondigt niet alleen tegen een van de basisprincipes van het gezond sporten, maar ook van het gezond verstand. Een goede opwarming voorkomt niet alleen letsels, maar verbetert ook de prestaties. Actief bewegen van de belangrijkste spiergroepen van het lichaam tijdens de opwarming verhoogt de lichaamstemperatuur. Daardoor neemt ook de doorbloeding van de spieren toe, wat hun elasticiteit ten goede komt. Zachtjes lopen, huppelen, touwtje springen, fietsen op een hometrainer,... het zijn maar enkele van de mogelijkheden. En die moet u zeker een tiental minuten volhouden. Een opwarming moet geleidelijk aan gebeuren, maar wel zo dat de spiertemperatuur toeneemt en zonder dat vermoeidheid optreedt of de energiereserves worden aangesproken.

Na deze eerste fase van de opwarming kunnen eventueel een aantal stretch- of rekoefeningen aan bod komen om de lenigheid te bevorderen. Bovendien zijn spieren die gerokken zijn, minder gespannen wat de doorbloeding en zuurstofvoorziening ten goede komt. Statisch rekken van de spieren gedurende 8 tot 15 seconden is voldoende om dit effect te bereiken. Stretch echter nooit zonder eerst op te warmen. En tracht na het stretchen zoveel mogelijk te ontspannen door de spieren even los te schudden.

Even afkoelen achteraf

Afkoelen na het sporten (de coolingdown) is even belangrijk als de opwarming voordien. Het lichaam moet geleidelijk kunnen terugkeren naar zijn oorspronkelijke rusttoestand en kunnen herstellen van de geleverde inspanning. Te bruusk stoppen kan spierklachten veroorzaken. Vandaar dat ook na het sporten enkele rekoefeningen aan te bevelen zijn, plus nog even uitlopen. Dit is ontspannend voor de spieren en bovendien worden de afvalstoffen die zich in de spieren hebben opgeslagen versneld afgevoerd.

Een goede massage kan eveneens zorgen voor een betere afvoer van afvalstoffen en zal de spierspanning verminderen. Hebt u echter plaatselijk spierpijn aan uw sportprestatie overgehouden die zou kunnen wijzen op een letsel, vermijd dan massage. Het zou de gekwetste spier meer kwaad dan goed kunnen doen. Ook een sauna of een warm bad kan een weldadig effect hebben na een inspanning.

De geschikte kleding

Moet je over een blitse outfit beschikken om te kunnen sporten? Zeker niet. Maar de kleding moet wel aan een aantal basisvoorwaarden voldoen.

Sportschoenen

Geschikte sportschoenen aantrekken, speelt een belangrijke rol in de preventie van sportletsels. Investeren in een degelijk paar sportschoenen is dan ook geen overbodige luxe. Het kan vooral helpen om enkelverzwikkingen, achillespeesontstekingen, scheenbeenirritatie en knieklachten te voorkomen.

Een sportschoen moet:

• een aangepaste zool hebben die ervoor zorgt dat de schoen een stevige grip heeft op de ondergrond zonder te stroef te zijn. Is het zoolprofiel niet aangepast, dan glijdt u makkelijker weg of blokkeert uw voet, waarbij spierverrekkingen of spierscheuren kunnen optreden.
• een ingebouwde schokdemper hebben die zoveel mogelijk van de schokken opvangt om de gewrichten te ontlasten. Zo voorkomt u enkel-, knie-, heup- en rugproblemen.
• een goede pasvorm hebben zodat hij de voet volledig omsluit zonder te knellen maar ook zonder overtollige ruimte. Koop dus geen sportschoenen in een bevlieging. Neem rustig de tijd om te passen en te vergelijken. Ga eventueel naar een gespecialiseerde zaak waar men ook sportschoenen heeft voor mensen met afwijkende voeten (platvoeten, holvoeten,...).
• tegelijk het transpiratievocht naar buiten laten en het vocht van buitenaf tegenhouden.

Vergeet ook niet dat een sportschoen geen eeuwig leven heeft. Met versleten schoenen verder sporten, vergroot de kans op blessures. Koop nieuwe sportschoenen bij voorkeur op het einde van de dag. Dan zijn uw voeten groter. Draag bij het passen dezelfde sokken als tijdens het sporten. En pas steeds beide schoenen want weinig mensen beschikken over twee compleet identieke voeten.

Bescherming waar nodig

Vaak is het misplaatste ijdelheid die de sporters ervan weerhoudt de nodige beschermkledij te dragen. Plus het feit dat voor heel wat sporten geen normen of voorschriften inzake beschermingsmateriaal voorhanden zijn. Toch kan een degelijke bescherming van goudwaarde zijn.

• Elke fietser moet een degelijke fietshelm dragen, met een harde buitenlaag en een zachte binnenkant. Het is belangrijk dat de helm goed kan vastgemaakt worden en perfect past. Dit betekent dat hij niet knelt, en toch stevig op het hoofd blijft zitten wanneer u enkele malen met uw hoofd knikt zonder dat de sluitingen dicht zijn. Stapt u echt op de fiets, dan doet u de sluitingen vanzelfsprekend wél dicht!
• Wie buiten sport, beschermt de ogen tegen de zon. Een sportzonnebril met onbreekbare glazen (uit policarbonaat) voorkomt dat de bril bij een val voor letsels zorgt.
• Wie aan wielrennen of Nordic walking doet, beschermt de handen tegen blaren door middel van geschikte handschoenen.
• Wie buiten sport, zorgt dat hij gezien wordt. Reflecterende kledij is een absolute noodzaak voor fietsers, wandelaars, joggers,... zeker bij mist of duisternis.

ICE-regel

De algemeen aanvaarde standaardaanpak voor de eerste zorgen bij een acuut sportletsel (verstuiking, kneuzing, spier- of peesscheuren, verrekking) kan in één letterwoord worden samengevat: ICE.

Het volledige letterwoord Ice is het Engelse woord voor ijs en laat aan duidelijkheid niets te gissen over: de eerste aanpak bestaat er altijd in de getroffen plek intensief te koelen. Intensief betekent gedurende 10 tot 15 minuten met behulp van koud water, een zak met ijsblokjes of een Cold Pack. Leg wel steeds een doekje tussen de huid en het ijs om bevriezing te voorkomen. Het afkoelen helpt tegen pijn, zwelling en bloeduitstorting.

Elk van de letters van ICE staat voor de volgende handelingen.

• De I staat voor immobilisatie. Het geblesseerde lichaamsdeel mag niet meer belast worden en moet zoveel mogelijk onbeweeglijk gehouden worden.
• De C staat voor compressie. Leg een drukverband aan met de bedoeling de gewrichten te ondersteunen en te immobiliseren en de zwelling te beperken. Gebruik hiervoor bij voorkeur een elastische zwachtel. Controleer regelmatig of het verband niet te strak zit.
• De E staat voor elevatie (verhoging). Leg iets onder het getroffen lidmaat zodat het hoger ligt dan horizontaal, liefst boven harthoogte.

Voldoende drinken

Voldoende drinken tijdens een inspanning is absoluut noodzakelijk. Een vermindering van het totale lichaamsvocht door transpiratie met 1% -en daarvoor moet u nauwelijks een inspanning doen- geeft algauw een daling van de inspanningscapaciteit van 10%. Zeker op een zonnige zomerdag moet terdege rekening gehouden worden met de hitte. Het lichaam moet dan immers extra moeite doen om zijn warmte kwijt te geraken en doet dat enerzijds door meer te zweten en anderzijds door de bloedvaatjes in de huid wijdopen te zetten. Dit betekent concreet dat het bloed zich herverdeelt en er meer bloed door de huid en minder door de spieren vloeit.

Bij droog en zonnig weer, gecombineerd met een lage luchtvochtigheid merkt u nauwelijks dat u zweet. En dat is verraderlijk. U kunt onder die omstandigheden makkelijk tot 2 liter vocht per uur verliezen en dat moet gecompenseerd worden, zoniet treden uitdrogingsverschijnselen op: hoofdpijn, duizeligheid, krampen verwardheid, krachtverlies,...

Regelmatige drinkpauzes zijn noodzakelijk, zelfs wanneer u geen dorst hebt. Dorst treedt namelijk pas op als u al te veel vocht verloren hebt. Alleen bij extreme duursporten zoals een marathon in grote hitte kan te veel drinken gevaarlijk zijn omdat de balans tussen vocht en zout in het lichaam erdoor verstoord kan worden. Een krantenkop zoals "Marathonloper drinkt zich dood" hoeft dus geen leugen te zijn. Maar voor een amateursporter is dit risico uiterst klein.

Het meest voorkomende sportletsel is de enkelverzwikking: maar liefst 15% van de sportletsels is er één. Wanneer een gewricht omzwikt, dan kunnen de banden rondom het gewricht uitrekken of zelfs scheuren. Dit noemt men een verstuiking of verzwikking. 

• zwelling
  
• (blauwe) verkleuring
  
• pijn
  
• belemmering bij het strekken en/of buigen van het enkelgewricht
  

EHBO: Wat moet je doen?

Revalidatie

Preventieve maatregelen (herhaling voorkomen)

• Goed steunend schoeisel verkleint de kans op enkelletsel.
• Versterking van de spierkracht en coördinatie van de voet- en enkelspieren.
• Het tapen van gewrichten of een brace kan blessures voorkomen. Bij tapen worden er zodanig stroken tape aangelegd dat de gewrichtsbanden extra steun krijgen. Een brace heeft hetzelfde effect als een goed aangelegd tapeverband.
• Zorg voor een onbeperkte bewegingsuitslag van de enkel om de voet bij hardlopen en springen weer goed te kunnen afwikkelen.
• Volledig herstel is de beste methode om herhaling te voorkomen. Revalidatie- en aangepaste trainingen bevorderen het herstel.

Inleiding 

Een bursa is een met vocht gevuld zakje dat als een soort kussentje functioneert en de wrijving voor het lichaam op bepaalde gevoelige plaatsen gaat verminderen zodat er minder frictie ontstaat.

De grootste bursa's liggen op of rond de pezen van de grote gewrichten zoals de elleboog, de heup en de knie. Wanneer deze bursa ontstoken raakt dan spreken we van een "bursitis".

De bursitis is meestal een tijdelijke aandoening, het kan wat pijn geven en wat vermindering van de beweging maar geeft bij een adequate behandeling weinig grote moeilijkheden.

Oorzaken

De meest frequente oorzaak van een bursitis zijn een overbelasting en een kwetsuur, in het geval er echter ook een bijkomende infectie optreedt, is er ook een associatie mogelijk met diabetes (suikerziekte), artrose, en schildklier-afwijkingen.

Symptomen

Alhoewel voor iedereen verschillend zijn de volgende symptomen het meest frequent bij een bursitis:

• Bursitis kan pijn veroorzaken, een locale zwelling en een verminderde beweeglijkheid. Indien het een opervlakkige slijmbeurs betreft kan er ook een roodheid gezien worden.

• Een chronische bursitis kan herhaalde aanvallen van pijn, zwelling en locale overgevoeligheid uitlokken, op langere termijn kan dit een aantasting van de spieren geven met een verminderde functie en beweeglijkheid als gevolg.

• De symptomen van een bursitis kunnen echter ook lijken op symptomen van andere aandoeningen, contacteer dan ook altijd een arts.

Risicofactoren

Bursitis komt meer voor bij mensen met een minder goede algemene toestand en bij mensen die een slechte houding aannemen bij het werk of hobby en zo een overbelasting teweeg brengen.

Soorten Bursitis

Alhoewel de bursitis op zeer veel verschillende plaatsen kan ontstaan zijn dit de meest frequent aangetaste regio's:

• Achillespeesbursitis

Door het dragen van slecht aanpassende schoenen die teveel druk geven achteraan op de hiel kan er teveel frictie ontstaan en kan op die manier een bursitis van één van beide bursa's in deze zone ontstaan.

• Heupbursitis

Ook genaamd de bursa trochanterica. Deze aandoening is meest frequent bij vrouwen op middelbare leeftijd en wordt veroorzaakt door een ongeval, overbelasting, na een locale ingreep of bij artrose laag in de rug.

• Elleboogbursitis

Elleboog bursitis is veroorzaakt door een ontsteking van de bursa achteraan op het ellebooggewricht, ze bevindt zich tussen de huid en het bot van de elleboog. Ze wordt veelal veroorzaakt door een val of door een te langdurig druk op de elleboog (leunen op een hard oppervlak).

• Kniebursitis

Deze bursitis aan de zijkant van de knie wordt ook de "ganzevoet bursitis" genoemd omdat ze gelegen is tussen de huid en de aanhechting van de drie sterke hamstring pezen op het onderbeen (de ganzevoet pezen).
Ze wordt veroorzaakt door overgewicht, te sterk aangespannen hamstringspieren, te weinig stretchen voor het sporten, artrose of een verkeerde belasting van de knie (nieuwe sportschoenen?)

• Knieschijfbursitis of patersknie

Deze wordt ook de prepatellaire bursitis genoemd en is zeer frequent bij mensen die veel op de knieën zitten (parketleggers, loodgieters, ...)

Inleiding

Op het ogenblik dat de niet-chirurgische behandelingen voor de artrose of slijtage van uw duimgewricht niet meer voldoende adequaat zijn, kan het aangewezen zijn om een ingreep uit te voeren, de zogenaamde arthroplastie.

In de hieronder volgende tekst wil ik wat meer uitleg geven over het onderliggende ziektebeeld en de mogelijke behandelingen ervan.

Anatomie

Het probleem zit in het kleine CMC gewricht, CMC staat voor Carpo Meta Carpaal gewricht (zie foto links).

Met de leeftijd en het gebruik van het gewricht treedt er echter een langzame slijtage op, het kraakbeen wordt brozer en begint langzaam af te brokkelen. Hierdoor vermindert de soepelheid en de beweeglijkheid en zal er ook pijn ontstaan.

Oorzaken

Artrose of slijtage van het gewricht is een langzame aantasting van de structuur van de gewrichtsoppervlakken, voornamelijk aan de basis van de duim ter hoogte van de eerste metacarpaal.

Symptomen

Pijn is het voornaamste symptoom: voornamelijk pijn geassocieerd met bewegingen van de duim.
Deze pijn treedt voornamelijk op na de activiteit: na een paar minuten rusten is er een progressief toenemende, knagende pijn aan de basis van de duim aanwezig.

Opmerkelijk zijn vaak de pijnscheuten bij het kracht zetten op de duim: iets zwaar vastpakken of iets opendraaien is zeer pijnlijk.

De beweeglijkheid wordt progressief minder en er zijn in gevorderde stadia crepitaties aanwezig, dit is een voel- en hoorbaar gekraak over het gewrichtje.

Diagnosestelling

Eerst heeft u met uw arts een grondig gesprek, met navraag van eventuele vroegere letsels van uw duim, dit is mede van belang voor de eventuele behandeling. Daarna gebeurt een klinisch onderzoek van uw duim met nazicht van de actieve en passieve beweeglijkheid van uw duim en eventuele aanwezige contracturen.

Voor de ingreep worden er RX opnames gemaakt van het aangetaste gewricht.

Behandeling

Initieel zal een poging gedaan worden om uw letsel conservatief, dit is zonder ingreep, te gaan behandelen. In vroegtijdige stadia van de slijtage kan hiermee zeker een gunstig effect bereikt worden. Naarmate de slijtage echter meer uitgesproken is, is de kans op een langdurig gunstig effect echter kleiner geworden.

Niet-operatieve behandeling

• Brace
  Het dragen van een brace (zie foto links), een stevig afneembaar verband rond de duim, kan zeker een verlichting van de pijnklachten geven. Hierdoor wordt de beweeglijkheid van de duim verminderd en is er ook minder kracht op het gewricht.
• Medicatie
  Een pijnstillend en ontstekingsremmend product geeft vaak ook goede resultaten.
• Kine
  Met aandacht voor een ontstekingsremmende behandeling in combinatie met oefeningen om het gewricht soepel te houden.
• Cortisone injectie
  Een injectie in het gewricht geeft vaak een, tijdelijke, vermindering van de pijnklachten. Cortisone is immers een zeer krachtig, ontstekingsremmend product. Het effect duurt een aantal weken tot maanden.

Operatieve behandeling

   1.  Doelstelling van operatieve behandeling

De arthrotische gewrichtsoppervlaktes worden langzaam maar zeker de bron van pijn, stijfheid en zwelling van het gewrichtje. Net als bij heup en kniegewrichten kan ook in de duim gebruik gemaakt worden van een kunstgewrichtje, de beschadigde gewrichts-oppervlaktes worden vervangen door nieuwe, kunstmatige oppervlaktes die de patiënt weer toe laten om pijnloos de dagdagelijkse activiteiten te hernemen.

In tegenstelling tot een fusie ingreep, waarbij de beide beenderen tegen elkaar vast gezet worden, laat de prothese toe de pijn weg te nemen, maar tegelijk ook een quasi normale beweeglijkheid en kracht van het gewricht van de duim te behouden.

De beslissing om tot een operatieve ingreep over te gaan is een gemeenschappelijke beslissing in overleg met uw huisarts, uzelf en de orthopedische chirurg. Het is van belang dat u op voorhand zoveel mogelijk afweet over de gevolgde procedure en als u vragen hebt, dat u die dan op voorhand met uw huisarts of specialist bespreekt!

   2.  De ingreep zelf

De ingreep zelf neemt ongeveer 45 minuten in beslag, ze kan gebeuren onder een plaatselijke of locoregionale narcose waarbij enkel uw arm verdoofd wordt. Dit is de anesthesie techniek die bij ons routinegewijs aangewend wordt.

Indien u dat echter wenst, kan ze ook gebeuren onder een algemene verdoving.

De doelstelling van de ingreep is om de aangetaste kraakbeenoppervlaktes van het duimgewricht te vervangen door kunstmatige oppervlakken die een nieuw soepel gewricht maken.

Iedere aandoening die de grootte van de carpale tunnel in de hand doet afnemen kan dus de oorzaak zijn van een carpal tunnel syndroom.

Deze aandoening kwam de laatste jaren meer in de kijker te staan omdat ze gelinkt werd aan het veelvoudig en langdurig werken op de computer, het is echter duidelijk dat ze met vele andere activiteiten net zo zeer verbonden is!

Oorzaken

Twee belangrijke factoren kunnen verantwoordelijk zijn voor een carpal tunnel syndroom:

• Ofwel wordt de inhoud van de tunnel groter: een ernstig trauma of een breuk van de pols kan leiden tot een uitgesproken zwelling van de structuren in en rond de tunnel.
• Anderzijds kan een breuk van de pols er ook toe leiden dat de tunnel zelf verkleind wordt :een stuk bot kan zodanig verschuiven dat de tunnel een andere, kleinere vorm krijgt.

Er zijn ook een aantal risicofactoren bij mensen die handenarbeid of andere activiteiten uitvoeren:

• Veel kracht zetten
• Veel in dezelfde stand met de pols werken
• Een abnormale of overdreven buig of overstrek stand van de pols
• Heel veel dezelfde beweging uitvoeren
• Temperatuur
• Trillingen

Een van deze factoren alleen kan niet een CTS (carpal tunnel syndroom) veroorzaken, het is steeds een combinatie van een aantal risico factoren dat verantwoordelijk is. Een aantal studies hebben ook aangetoond dat roken, obesitas en overmatige cafeïne inname belangrijke factoren kunnen zijn die aanleiding kunnen geven tot een grotere gevoeligheid om een CTS te ontwikkelen.

Door de toenemende en constante druk op de zenuw gaat de bloedtoevoer naar de zenuw verminderen, op termijn kan hierdoor littekenweefsel ontstaan. In het begin kan het letsel volledig hersteld worden, bij langer durende druk op de zenuw is het echter mogelijk dat de zenuw dusdanig is beschadigd dat het letsel onherstelbaar wordt.

Symptomen

Een van de eerste symptomen van een carpal tunnel syndroom is een geleidelijk toenemende voosheid gecombineerd met tintelingen in het gebied dat door de nervus medianus wordt bezenuwd. Vaak wordt dat gevolgd door een doffe, diepe pijn in de hand en de vingers.
Zeer typisch is de nachtelijke pijn en het gevoel dat de hand slaapt, voornamelijk in de nachtelijke uren na een paar uur slaap. Soms is het ook mogelijk dat de pijn uitstraalt naar boven toe, naar de elleboog en zelfs naar de schouder toe.

Op langere termijn worden ook de spieren van de duim aangetast, ze worden zwakker en het spiervolume van de duim neemt af, dit heet spieratrofie. Dan wordt het al moeilijk om een naald of een glas water op te heffen, soms laat men het gewoon vallen omdat het gevoel en de kracht zo sterk zijn afgenomen.

Diagnose

Alles begint met een grondig klinisch onderzoek van uw hand en een uitgebreid gesprek met aandacht voor uw symptomen, eventuele behandelingen die u al hebt gehad, etc.

Meestal wordt een electromyografie uitgevoerd. In die gevallen waarbij het CTS is ontstaan na een fractuur kan een bijkomende RX opname of eventueel een CT scan aangewezen zijn.

Behandeling

    1. De niet-operatieve behandeling

De activiteiten die verantwoordelijk zijn voor uw CTS moeten aangepast of mogelijk gestopt worden. Vermijd repetitieve bewegingen van de hand en de pols, overdreven veel kracht zetten op de hand en pols, en extreme posities van de pols.
Probeer het roken te stoppen en vermijd overmatige cafeïne inname.

In de vroegtijdige stadia van het CTS kan een polsbrace enige verbetering van de klachten geven. De brace houdt de pols namelijk in een rustpositie, extreme buig en strekbewegingen zijn niet mogelijk. In deze stand is het polskanaal ook het grootst, dit geeft een zo comfortabel mogelijke ruimte aan de zenuw. Voornamelijk 's nachts is er een duidelijke afname van de pijn, de brace verhindert dat uw pols in een abnormale stand tijdens de slaap wordt geplooid.

Ontstekingsremmende medicatie kan helpen om de zwelling weg te nemen, indirect is er dan ook een vermindering van de symptomen.

Indien deze eerste stappen niet helpen om uw symptomen van CTS te verminderen kan een Cortisone injectie worden gegeven in de carpal tunnel. Cortisone is een zeer sterk ontstekingsremmend product dat de zwelling in de tunnel kan doen verminderen en een, tijdelijke, afname van de klachten geeft.

    2.  De operatieve behandeling

Op het moment dat alle pogingen om u van uw klachten af te helpen, falen, is het aangewezen om een kleine chirurgische ingreep uit te voeren en de druk op uw zenuw weg te nemen. Door de druk op de zenuw weg te nemen kan men spreken van een bijna ogenblikkelijk herstel en vallen de pijnklachten quasi direct weg. Dit op voorwaarde dat het letsel niet al te langdurig bestaan heeft en er geen onherroepelijke schade is aan de zenuw.

De ingreep gebeurt meestal onder een locoregionale of plaatselijke verdoving, slechts uitzonderlijk zal geopteerd worden voor een algemene verdoving.

Er zijn twee mogelijkheden:

• de open techniek
• de endoscopische techniek

De open techniek

Hierbij wordt een insnede gemaakt over de pols en hand en wordt de zenuw onder direct zicht vrijgemaakt. Ik gebruik deze techniek nog maar zeer sporadisch, enkel bij fracturen of oude letsels wordt deze techniek nog gebruikt.

De endoscopische techniek

Hierbij wordt een kleine incisie gemaakt over het polsgewricht, een paar dilatators worden onder het ligament geschoven om een kleine tunnel te creëren en eventuele vergroeiing van de zenuw of de pezen met het dak van de tunnel los te maken.

Vervolgens wordt een kleine glasvezelkabel camera wordt ingebracht en het ligament wordt in beeld gebracht.

Via hetzelfde instrument wordt een mesje naar boven uitgeklapt. Het ligament, onder direct zicht, over de ganse lengte gekliefd. De fascia en de huid in de handpalm worden niet beschadigd en de revalidatie kan daardoor vlotter verlopen.

De uiteinden van het ligament gaan open, in het verdere verloop zal er een littekenweefsel brug tussen beide ontstaan en wordt de tunnel hersteld, zij het dan wel in een grotere, ruimere versie.

De Revalidatie

De endoscopische techniek heeft het voordeel dat revalidatie vlotter verloopt, de fascia en de huid in de hand zijn niet aangetast en dus niet gevoelig bij aanraken.

Er wordt voor één week een onderarmgips aangelegd, het is ondertussen wel toegestaan om uw vingers te bewegen en te gebruiken, zij het zonder veel kracht te zetten! Het is echter wel van belang om zo snel mogelijk met de vingers te bewegen om te vermijden dat deze zouden stijf worden!

Na het verwijderen van het gips wordt gestart met de kinebehandeling. Deze is er eerst op gericht om de pijn en de zwelling weg te nemen, een zachte massage rond de operatie regio helpt om verklevingen te voorkomen en verhindert littekenweefsel vorming. Specifieke oefeningen worden daarna opgestart om uw buigpezen vlot te laten glijden in de carpale tunnel.

Daarna zal uw kinesist u ook begeleiden om de dagdagelijkse activiteiten op een desdanige manier uit te voeren dat ze geen belasting meer vormen voor de carpale tunnel en zijn inhoud.

Houd er rekening mee dat het gedurende zes weken niet is aangewezen om echt veel kracht te zetten op uw hand.

Fysiotherapie kan bijdragen aan een effectievere manier om slijm op te hoesten, een betere ademhaling en helpen om uw conditie op peil te houden.

Hoesten
Mensen met COPD hoesten veel om slijm kwijt te raken. Bij sommigen zijn de longen echter minder stevig en werkt hoesten juist averechts. De fysiotherapeut leert u een methode om zo effectief mogelijk slijm op te geven. Hierdoor komt u ook sneller van luchtweginfecties af.

Ademen
Als u moeite heeft met ademen, leert u van de fysiotherapeut een betere ademhaling die u toe kunt passen als u zich inspant. Zo houdt u activiteiten langer vol en krijgt u er ook weer meer plezier in.

Conditie
Ook kan de fysiotherapeut u deskundig begeleiden bij het verbeteren of op peil houden van uw conditie. Wellicht vindt u dit moeilijk of durft u zich niet goed in te spannen omdat u steeds benauwd wordt. De fysiotherapeut kan u uitleggen wat u juist wel en wat u beter niet kunt doen. In overleg en afgestemd op uw situatie stelt de fysiotherapeut een trainingsprogramma op ter verbetering van uw conditie. Eventueel krijgt u ook specifieke oefeningen voor bijvoorbeeld uw ademspieren en arm- of beenspieren. Uiteraard moet u voor 100% uw best doen, maar dan is het resultaat er ook naar: uw klachten zullen verminderen. Uw zelfvertrouwen groeit en u kunt daarna ook zelf meer gaan bewegen.

Blijven bewegen
Of het verbeteren van uw conditie nu weken of maanden duurt, het is noodzakelijk dat u na de behandeling zelfstandig verder gaat met de nodige beweging. Uw fysiotherapeut geeft u hierover advies. U kunt bijvoorbeeld gewoon gaan sporten bij een sportvereniging. Wanneer uw arts of fysiotherapeut dit afraadt, is er nog de mogelijkheid om te sporten (o.a. zwemmen) via het Astma Fonds. Hier kunt u op een verantwoorde manier uw conditie op peil houden, ook weer onder leiding van een fysiotherapeut. Bovendien ontmoet u mensen die leven met dezelfde beperkingen als uzelf en dat kan leerzaam, stimulerend en troostrijk zijn.

Wat kunt u zelf doen aan COPD?
Wie het snel benauwd krijgt, zal geneigd zijn zich minder in te spannen. Dat heeft echter een averechts effect. Minder bewegen verslechtert de conditie waardoor klachten eerder optreden. Werk dus aan uw conditie, beweeg verantwoord en blijf zo mogelijk sporten, al dan niet begeleid door een fysiotherapeut. En in de eerste plaats: leef een rookvrij leven.

Stoppen met roken
Voorkom verdere schade aan uw longen. Stoppen met roken is veruit de belangrijkste stap, want daardoor verergert de ziekte minder snel. Ook als u al jaren rookt, is stoppen echt zinvol. Voor ondersteuning kunt u terecht bij uw huisarts en bij Stivoro (zie www.stivoro.nl). Vermijd verder rokerige omgevingen en houd uw eigen huis uiteraard rookvrij.

Bewegen
Probeer in een zo goed mogelijke conditie te blijven. Voldoende bewegen is voor iedereen goed, maar voor mensen met COPD onmisbaar. Elke dag een stevige wandeling, fietsen of zwemmen is genoeg om uw conditie op peil te houden. Door beweging raken uw spieren getraind en hebben ze geleidelijk minder zuurstof nodig. Dit zorgt ervoor dat u minder benauwd wordt. Bovendien is beweging goed tegen de bijwerkingen van bepaalde medicijnen, zoals (inhalatie-)corticosteroïden, die kunnen leiden tot zwakkere spieren en botontkalking.

Sporten
Als u al sport, kunt u daar het beste mee doorgaan. Wilt u beginnen met sporten, bespreek dit dan met uw arts. Deze kan de toestand van uw longen bekijken, bepalen hoeveel inspanning u aankunt en stuurt u, als dat nodig is, naar de fysiotherapeut voor deskundige begeleiding. Het is belangrijk dat u gestimuleerd wordt om lichamelijke activiteiten te ondernemen.

Gezond eten
Ook een gezond gewicht is noodzakelijk om in goede conditie te komen en te blijven. Als u te zwaar of juist te licht bent of ongezond eet, verslechtert uw conditie. Eet dus gezond, houd uw gewicht in de gaten en neem maatregelen als u aankomt of afvalt.

Medicatie
Ook is het belangrijk dat u uw medicijnen gebruikt zoals voorgeschreven. Medicijnen kunnen de longen niet herstellen, maar zorgen er vaak wel voor dat u minder hoest en minder benauwd wordt. Hierdoor is het makkelijker om iets actiefs te ondernemen.

Als u zich inspant en dat leidt tot benauwdheid en hoestbuien, is het begrijpelijk dat u lichamelijke activiteiten liever mijdt. Maar als u chronische bronchitis of longemfyseem heeft, kortweg COPD, is het extra belangrijk dat uw conditie niet in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Als u minder beweegt, zullen klachten juist eerder optreden en uw mogelijkheden steeds verder afnemen. Dat is jammer, want uw fysiotherapeut kan u leren hoe u door beweging uw klachten zoveel mogelijk beperkt.

Leren leven met COPD
COPD is een aandoening die niet genezen kan worden. U moet ermee leren leven, net als de mensen om u heen. Dat is, zeker in het begin, heel emotioneel en levert veel onzekerheid op. Neem de klachten serieus en zorg voor een goede behandeling. Daarbij werken veelal uw huisarts, specialist, fysiotherapeut, gespecialiseerde verpleegkundige en/of thuiszorg samen. In deze folder leest u meer over wat fysiotherapie voor u kan betekenen: minder hoesten, beter ademen en verantwoord bewegen. Samen met uw fysiotherapeut, de specialist in beweging, leert u zo goed mogelijk om te gaan met COPD.

Achtergrondinformatie
Tot voor kort gold de verzamelnaam CARA voor astma, longemfyseem en chronische bronchitis. Bij alledrie is sprake van ontstekingen van de luchtwegen, maar de oorzaak en behandeling bij astma zijn dusdanig anders dat de term CARA steeds minder wordt gebruikt. Nu wordt voor chronische bronchitis en emfyseem de afkorting COPD gehanteerd.

Wat is COPD?
COPD is een langdurige ontsteking van het slijmvlies van de luchtwegen. Deze begint vaak met extra slijmvorming. Later beschadigt de ontsteking de longen. Kleine luchtwegen verliezen hierdoor op den duur hun stevigheid en de longen worden minder rekbaar. Verkoudheid, luchtweginfecties of prikkelende lucht, zoals rook, verergeren de ontsteking van het slijmvlies in de luchtwegen.

Klachten
Typerend zijn veel en moeilijk hoesten en slijm opgeven. Veel mensen schamen zich daarvoor. Ook heeft u een piepende ademhaling en wordt u snel benauwd bij inspanning. Patiënten met COPD hebben vaak luchtweginfecties, die bovendien relatief langer duren. Dit kan grote beperkingen opleveren, thuis en op het werk.

Problemen met ademhaling
Inademen gaat meestal wel, maar vooral uitademen levert het grootste probleem op. Als u zich inspant gaat u sneller ademen. Daardoor kan de druk in de borstkas te groot worden voor de kleine, minder stevig geworden luchtwegen, waardoor ze dichtklappen. De ademhaling wordt kort en oppervlakkig. Ook de zogenaamde hulpademhalingsspieren gaan meedoen om toch voldoende zuurstof binnen te krijgen. Ademen kost dan echter veel energie en u wordt snel benauwd. Bij beginnend COPD merkt u dat tijdens zwaardere lichamelijke inspanning zoals fietsen tegen de wind in of hard lopen. Als COPD verergert, wordt u al benauwd bij traplopen of stevig wandelen.

Wat is de oorzaak van COPD?
Verreweg de belangrijkste oorzaak van COPD is (mee)roken. Rook veroorzaakt een lang aanhoudende ontsteking van het slijmvlies in de luchtwegen. Langdurig werken in een omgeving met bijvoorbeeld veel steen- en metaalstofdeeltjes in de lucht kan eveneens tot een ontsteking leiden. De beschadiging van het slijmvlies verergert geleidelijk waardoor klachten vaak pas na het 40ste levensjaar merkbaar worden. Verder kunnen factoren zoals luchtverontreiniging en erfelijkheid een rol spelen.

Sport doet meer dan het stimuleren van de groei van spiercellen. Lichamelijke training zorgt ook voor ontwikkeling van de hersencellen. Dit verklaart misschien waarom hardlopen en een andere sportieve activiteit depressie bestrijden.

Bjornebekk van het Karolinska Institute in Zweden concludeert dat uit een onderzoek met ratten, waarover zij publiceert in de International Journal of Neuropsychopharmacology.

Bij deze ratten was sprake van genetisch bepaalde depressiviteit. De onderzoekers kunnen uit het passieve gedrag van de ratten afleiden dat ze depressief zijn. Wanneer depressieve ratten in het water terechtkomen dobberen ze maar wat rond, terwijl normale ratten zwemmen.

Uit het onderzoek bleek dat depressieve ratten die in hun kooi dertig dagen een tredmolentje hadden gehad zwommen. Dat lag geheel anders bij de groep depressieve ratten die geen tredmolen in hun kooitje hadden gekregen.

In de hersenen van de ratten bleek het aantal neuronen in het gebied rond de hippocampus door de beweging te zijn gegroeid. De hippocampus speelt een rol bij leerprocessen en het geheugen. Er is al bekend dat dit gebied krimpt bij mensen met een depressie, en het groeit als deze mensen SSRI’s krijgen.

Als u een enkel verstuikt, begin dan zo snel mogelijk met koelen, liefst nog met de schoen aan. Daarna zijn er verschillende manieren om de zwelling te beperken.

Koelen

Koel bij voorkeur gedurende 15 tot 20 minuten met koud stromend water of met ijs. Let wel op met ijs: breng dit nooit direct op de huid aan maar bijvoorbeeld in een washandje of gewikkeld in een katoenen handdoek om te voorkomen dat de huid bevriest. Herhaal het koelen 4 tot 5 keer per dag. Uw enkel wordt dan niet zo dik en u krijgt minder pijn. Om de zwelling te verminderen, is het goed om na het koelen rondom druk op de geblesseerde enkel uit te oefenen, bijvoorbeeld met een elastisch verband of een zwachtel. Kunt u na het koelen nog steeds niet steunen op de geblesseerde enkel? Ga dan naar uw huisarts, fysiotherapeut of de eerste-hulpafdeling van een ziekenhuis.

Rust
Als uw enkel toch dik en pijnlijk is geworden, is een korte tijd rust het beste. Beperk lopen tot de ergste zwelling weg is.

Rondjes draaien
De genezing gaat sneller als u wel regelmatig uw enkel beweegt, bijvoorbeeld door rondjes te draaien met de tenen of de voet. Dit bevordert de doorbloeding, dringt de zwelling terug en voorkomt stijfheid.

Hoog leggen
Verder is het belangrijk om de voet zo vaak als mogelijk hoog te leggen. Ook dit vermindert de zwelling.

Behandeling van een verstuikte enkel
Bij een lichte tot matige verstuiking van de enkel is het vooral van belang om de zwelling en pijn te bestrijden. Meestal krijgt u een zwachtel of een elastische kous voorgeschreven.

Ernstige verstuiking
Bij een zwaardere blessure kan meer ondersteuning nodig zijn in de vorm van bijvoorbeeld tape, een brace of een spalk. Een eventuele breuk in het bot kan op advies van een arts met een röntgenfoto of scan uitgesloten worden. Bij een ernstige verstuiking kan kortdurend een gipsverband nodig zijn gevolgd door een tapeverband gedurende enkele weken of, in bijzondere situaties, een chirurgische ingreep.

Medicatie
Wanneer nodig kan een arts een ontstekingsremmend en/of pijnstillend middel voorschrijven om een eventuele ontsteking en de pijn tegen te gaan.

Verloop van herstel
Als u een paar dagen na de ‘misstap’ weer gewoon op uw enkel kunt staan en in staat bent om te lopen, kunt u ervan uitgaan dat u een lichte verstuiking had en het herstel voorspoedig verloopt. In principe kunt u de enkel belasten tijdens de gewone dagelijkse bezigheden. In de meeste gevallen van verstuiking kunt u binnen één tot twee weken weer normaal lopen en, afhankelijk van wat voor werk u doet, weer aan de slag. Vrijwel iedereen kan zes tot acht weken na een enkelbandblessure weer normaal functioneren en na acht tot twaalf weken weer sporten.

Complicaties
Complicaties komen gelukkig weinig voor. Abnormale verschijnselen zijn erge, steeds toenemende pijn, erge stijfheid, grote instabiliteit of het gevoel dat het gewricht blokkeert. In deze gevallen kunt u beter overleggen met uw arts of uw fysiotherapeut.

Bescherming
Het is verstandig om twee tot drie weken helemaal niet te sporten en daar pas weer mee te beginnen als de pijn- en zwikklachten weg zijn. Het is aan te raden om, afhankelijk van het soort sport, dan een tijdje gebruik te maken van een zwachtel of (bij voorkeur) een brace om de enkel te beschermen. Doe echter de brace niet voor lange tijd om, want dan raakt de enkel ‘gewend’ aan deze steun. Het is de bedoeling dat u op den duur weer zonder kunt. Een fysiotherapeut kan u adviseren hoe u de enkel in uw situatie het beste kunt belasten en beschermen.

Wat kan fysiotherapie (kinesitherapie) betekenen bij een verstuikte enkel?
Behandeling en begeleiding door een fysiotherapeut kunnen nodig zijn als u klachten blijft houden en uw enkel nog niet kunt belasten zoals voor de blessure. Ook met chronische klachten kunt u bij de fysiotherapeut terecht.

Advies, behandeling en begeleiding
In eerste instantie bekijkt de fysiotherapeut de aard en ernst van uw enkelbandletsel en geeft aan hoe het verwachte herstel eruit zal zien. Ook geeft de fysiotherapeut voorlichting, adviezen en oefeningen. Hij begeleidt het herstelproces en leert u, wanneer nodig, hoe u een tape, bandage of brace moet gebruiken. Als u de enkel niet kunt belasten zoals u zou willen, bijvoorbeeld voor uw werk of hobby’s, stelt de fysiotherapeut een behandel/trainingsprogramma op dat afgestemd is op uw persoonlijke situatie. Het uiteindelijke doel is dat u weer alles kunt doen met uw enkel wat u ook vóór de blessure kon, inclusief sport. Het moment dat u weer aan het werk gaat of kunt gaan sporten, al dan niet op uw oude niveau, bepaalt u meestal in overleg met de fysiotherapeut of arts.

Chronische klachten
Ook bij chronische enkelklachten geeft de fysiotherapeut u inzicht in de aard en ernst van de enkelbandblessure en het te verwachten herstel. Uiteraard zijn voorlichting, advies en oefeningen afgestemd op uw situatie. Evenals de behandeling en de begeleiding bij eventueel gebruik van tape, bandage of brace.

Preventie van enkelverstuiking

U kunt enkele voorzorgsmaatregelen nemen. Draag in de eerste plaats goed passende schoenen. U kunt uw onderbeenspieren trainen. En er is de mogelijkheid om tape of (nog beter) een brace te dragen bij met name risicovolle sporten, zoals zaal- en contactsporten. Beperk echter het gebruik ervan bijvoorbeeld tot wedstrijden. Het is af te raden om tijdens het trainen en sporten altijd een brace (of tape) te gebruiken omdat uw enkel er dan teveel ‘aan went’ en zelf onvoldoende steun biedt. Tot slot een mogelijk misverstand: het dragen van een zwachtel geeft geen bescherming tegen verstuiking.

Lees meer over: Wat is een verstuikte enkel?

Wat kunt u het beste doen om ervoor te zorgen dat de enkel zo goed mogelijk herstelt? Vanuit de jarenlange ervaring met fysiotherapiebehandelingen aan de verstuikte enkel geven we aanwijzingen voor de periode direct na de verstuiking. Ook leest u wat de fysiotherapeut, als specialist in beweging, kan betekenen bij de behandeling van langer durende (oftewel chronische) klachten en waarom het zo belangrijk is om blijvende problemen te voorkomen.

Wat is een verstuikte enkel precies?
Uw enkel wordt verstevigd door een gewrichtskapsel, pezen en meerdere enkelbanden. Deze lopen langs de binnen- en buitenkant van het gewricht. Bij een verstuiking gaat het meestal om de banden aan de buitenkant van de enkel. Wat er gebeurt, is dat de enkelbanden uitrekken waarbij kleine scheurtjes ontstaan. Zelfs de hele enkelband kan scheuren. Soms voelt u daadwerkelijk dat er iets knapt of scheurt op het moment dat u de enkel verstuikt. Er kunnen makkelijk bloedvaatjes stuk gaan waardoor de enkel dik en blauw wordt.

Chronische klachten
Er is een kans dat de klachten na een enkelbandblessure aanhouden en chronisch worden. Uw enkel blijft dan pijnlijk en instabiel, waardoor u het gevoel of de angst heeft om wéér door uw enkel te zakken of regelmatig te zwikken. En dat vergroot de kans op een nieuwe blessure. Langdurige klachten kunnen leiden tot afname van kracht en een verminderde coördinatie en - na verloop van tijd - uithoudingsvermogen. Dit zorgt voor problemen bij uw dagelijkse activiteiten. Een adequate behandeling van een enkelbandblessure is dan ook belangrijk om de kans op chronische klachten te verkleinen.

Lees meer over: Revalidatie na verstuikte enkel

Klachten over wervelkanaalstenose worden vaak niet als zodanig herkend. Hierdoor lopen mensen onnodig lang hiermee door, terwijl het sinds kort goed te opereren is. Dit stelt dr. G.N. Homminga, orthopaedisch chirurg in Kliniek Klein Rosendael dat onderdeel is van het netwerk van MediNova.

Wervelkanaalstenose komt veelal voor bij mensen van 45 tot 70 jaar en wordt veroorzaakt door slijtage. Druk op de zenuwen veroorzaakt pijn in de benen, waardoor er klachten ontstaan bij lopen en staan. Veel huisartsen denken bij deze klachten aan een hernia of vernauwde bloedvaten. Zij zijn relatief onbekend met de stenose en de behandelingsmogelijkheden vandaag de dag.

Nog steeds wordt in vele ziekenhuizen bij een stenose de gehele wervelboog verwijderd en de belendende wervels vastgezet met grote schroeven en staven: een grote operatie. Sinds kort is het echter simpel op te lossen door een titanium plaatje in de rug tussen de wervels te zetten, die de wervelkolom ‘opkrikt’. Deze operatie wordt volledig vergoed door de verzekering. In Duitsland is deze nieuwe methode al veel gebruikt en met goed resultaat.

Dr. Homminga geeft een aantal tips om wervelkanaalstenose te herkennen:

-Moeite met lopen; patiënten krijgen al last na 50 meter.

-Tijdens het lopen ontstaan heftige klachten van pijn, uitstralend in de billen en bovenbenen die de patiënt dwingen om stil te staan. Soms zijn slechts nog weinig stappen mogelijk.

-Door voorover te buigen, te gaan zitten of op de zij te gaan liggen verdwijnt de pijn weer doordat in deze houdingen in het wervelkanaal weer iets meer ruimte ontstaat.

-De meeste patiënten kunnen wel zonder klachten fietsen.

-Uitstrekken van de rug is extra pijnlijk omdat bij deze stand er nog minder ruimte in het wervelkanaal ontstaat.

Bron: Zorgkrant.nl

Het ontstaan

De arthrokinetische therapie is ontwikkeld door Dr. Ad Warmerdam. Dr. A. Warmerdam is een kinesitherapeut en manueel therapeut die het belangrijk vond om na een behandeling een meetbaar resultaat te zien.

Dr. Warmerdam is na gewrichtsmobilisaties de spierkracht gaan testen en vond dat de spierkracht na mobilisatie van een gewricht meetbaar toenam. Om dit wetenschappelijk te kunnen onderbouwen is hij naar Amerika gegaan waar hij naar dit fenomeen wetenschappelijk onderzoek verricht heeft.

De aanzienlijk toename van de spierkracht is te verklaren vanuit de arthrokinetische reflex. Dit onderzoek heeft geleid tot een vorm van gewrichtsmobilisaties waarbij er niet alleen gemobiliseerd wordt maar ook na de mobilisatie getest wordt of er spieren daadwerkelijk versterkt zijn.

Waaruit bestaan arthrokinetische mobilisaties

Bij de arthrokinetische mobilisatie wordt er vanuit gegaan dat als één gewricht niet goed functioneert dit zich kan uiten in de gehele bewegingsketen. Het gewricht, de daarbij horende zenuw en de daardoor geïnnerveerde spieren worden als één geheel beschouwd.

Een eenvoudig voorbeeld is de persoon die zijn arm niet helemaal tot boven zijn hoofd kan optillen omdat hij zijn bovenrug niet goed kan strekken. Deze persoon kan dan klachten ontwikkelen in zijn schoudergewricht maar de klacht wordt eigenlijk veroorzaakt door het niet kunnen strekken van zijn bovenrug. Tijdens de arthrokinetische mobilisatie wordt op zoek gegaan naar de oorzaak van de klacht in de totale bewegingsketen. Als een gewricht niet goed functioneert kan de daarbij behorende spier ook niet goed zijn werk doen.

Tijdens spiertesten vinden we dan dit spiertje zwak, hij kan die niet goed genoeg aanspannen om zijn werk te doen. In vele gevallen is de test gelijk aan de therapie. Door het spiertje extra te laten aanspannen wordt de dysfunctie van het gewricht opgeheven en kan de spier zijn werk weer doen. Door hierna de spier weer te testen en dan te voelen of hij sterker test weet de therapeut dat er ook daadwerkelijk wat gebeurd is. Soms worden er, als een spier zwak test, zeer milde mobilisatietechnieken gebruikt om de dysfunctie van het gewricht op te heffen waardoor de spier weer sterk wordt.

Klachten die behandeld kunnen worden

Doordat arthrokinetische mobilisatie een zeer milde behandeltechniek is kan hij bij vrijwel alle klachten van het bewegingsapparaat toegepast worden. Door de mobilisaties te combineren met oefentherapie en houdingscorrecties kan het resultaat langdurig aanhouden. Voorbeelden van klachten die behandeld kunnen worden:

• Chronisch en acute lage rugpijn
• Nek- en schouderklachten
• Nekklachten met uitstraling naar de armen
• Pijnklachten in de bovenrug

 

Het eerste resultaat van een behandeling is vaak direct voelbaar, maar soms binnen een paar dagen pas te voelen. Het kan tot een paar weken duren voor het resultaat voor de patiënt duidelijk voelbaar is.

Oudere mensen die last hebben van geheugenklachten kunnen hun geheugen verbeteren door regelmatig te bewegen. Uit onderzoek van Jannique van Uffelen onder 152 ouderen blijkt dat het geheugen baat heeft bij matig intensieve lichamelijke activiteit. Van Uffelen promoveert dinsdag 12 juni aan VU medisch centrum.

Van Uffelen onderzocht de effecten van een wandelprogramma en van vitaminepillen onder 152 zelfstandig wonende ouderen tussen de 70 en 80 jaar met geheugenklachten. Een jaar lang wandelden ouderen twee maal per week een uur, ook slikten zij vitaminepillen. De vitaminepillen bevatten hoge doses foliumzuur, vitamine B6 en vitamine B12.

Het slikken van de vitaminepillen heeft tot nog toe geen aantoonbaar effect gehad op de cognitieve capaciteiten van ouderen. Maar regelmatig bewegen wel. De onderzoekster testte verschillende cognitieve aspecten, zoals de snelheid van informatieverwerking en het kunnen vasthouden van de aandacht. Zowel bij mannen als vrouwen die regelmatig deelnamen aan de wandelsessies verbeterden aspecten van het cognitief functioneren, waaronder het geheugen.

Op basis van deze resultaten en de uit de literatuur bekende gezondheidsvoordelen van een lichamelijk actieve leefstijl wordt ook aan ouderen met geheugenklachten regelmatige deelname aan matig intensieve lichamelijke activiteiten aangeraden. Het onderzoek is uitgevoerd in opdracht van 'Body@Work' (http://www.bodyatwork.nl), onderzoeksinstituut voor bewegen, arbeid en gezondheid, een gezamenlijk initiatief van VUmc en TNO. Van Uffelen is de eerste onderzoeker die binnen het onderzoeksprogramma van Body@work promoveert.

Bron: Fysioweb.nl

Het aantal valincidenten bij ouderen kan met de helft worden teruggebracht wanneer het gebruik van bepaalde medicatie wordt verminderd of zelfs gestopt. Het betreft medicijnen als slaapmiddelen, kalmeringsmiddelen, antidepressiva of middelen tegen hart- en vaatziekten. Dit concludeert Nathalie van der Velde, van de afdeling Klinische Geriatrie van het Erasmus MC in haar onderzoek waarop zij promoveerde.

Dertig procent van de 65-plussers in Nederland valt tenminste éénmaal per jaar. Dit loopt op naar 50% bij de 85-plussers. In eerdere onderzoeken leek al een verband te bestaan tussen valincidenten en bepaalde soorten medicatie. Bij een deel van de patiënten die medicijnen gebruiken als slaapmiddelen, kalmeringsmiddelen, antidepressiva en middelen tegen hart- en vaatziekten ontstaan bijwerkingen als gestoorde mobiliteit of bloeddrukdalingen. Van der Velde heeft voor het eerst onderzocht wat het effect is wanneer gebruik van deze medicatie wordt verminderd of stopgezet.

Zij vond dat het aantal valincidenten dan met de helft verminderde. Dit betekent een belangrijke verbetering van de kwaliteit van leven van deze ouderen. Van der Velde benadrukt wel dat verandering van medicatie alleen onder begeleiding van een specialist, bijvoorbeeld de geriater, dient te gebeuren. Patiënten zouden daarvoor bijvoorbeeld terecht kunnen bij de Valpolikliniek van de afdeling Klinische Geriatrie van het Erasmus MC. Volgens Van der Velde weegt het feit dat de kans op vallen met de helft wordt teruggebracht ruim op tegen het risico als gevolg van vermindering van het medicijngebruik. In haar onderzoek vond zij verder dat het medicijngebruik in sommige gevallen inmiddels overbodig was geworden.

Wanneer medicatie toch nodig bleek te zijn, werd daarmee weer gestart, of werd naar een alternatief gezocht.

Daarnaast deed Van der Velde voor het eerst onderzoek naar het effect van hartafwijkingen op het valrisico.

Zij vond een significant verband tussen hartafwijkingen, zoals een verminderde pompfunctie of hartklepfunctie, en het vóórkomen van valincidenten. Zij pleit daarom voor een hartecho bij hoog-risico patiënten, zodat tijdig een juiste behandeling kan worden ingezet. Tot slot berekende Van der Velde dat de vermindering van valincidenten de Nederlandse gezondheidszorg 500 Euro per val bespaart, wat neerkomt op 60 miljoen Euro per jaar.

De meeste slaapkussens zijn slap en ondersteunen de hals onvoldoende.  Al snel ontstaat een zeer slechte slaaphouding.  D.w.z. dat structuren aan de achterzijde van de nek worden opgerekt!  De meeste “orthopedische” slaapkussens geven de hals wel voldoende ondersteuning, echter door de te harde of te hoge nekrol knikt het hoofd te ver achterover.
Met als gevolg dat de structuren aan de achterzijde van de nek worden bekneld, zoals gewrichten, zenuwbanen etc.
In beide gevallen kan deze hoofdpijn, ochtendstijfheid en/of pijnen veroorzaken uitstralend naar de schouders/armen.

Wat doet een orthopedisch kussen voor u?
Door de unieke perfolatex vulling wordt de druk in de nek gelijkmatig verdeeld, waardoor een zogenaamde ideale 0-lijn stand ontstaat.
De verstevigde nekrol geeft voldoende ondersteuning aan de hals.
De zich op ongeveer gelijke hoogte bevindende zachtere vulling ondersteunt het achterhoofd of in zijligging het gezicht.
Zodoende blijft de neutrale stand gewaarborgd.
Het geheel is afgewerkt met een 2 cm zachte toplaag van natuurrubber, die een welbehagend gevoel geeft.
Door deze eigenschappen wordt het kussen ook aanbevolen bij whiplash patiënten.